Monday, January 9, 2017

สัจธรรมจาก Facebook#71

การไล่ตามสนองตัณหาตนนั้นเหน็ดเหนื่อย
การไล่ตามสนองตัณหาคนอื่นนั้นเหนื่อยกว่า
การไล่ตามสนองตัณหาของใครก็แล้วแต่
มันคืองานที่ไม่มีวันจบ เพราะการสนองตัณหาก็เป็นตัณหาอย่างหนึ่ง
เป็นตัณหาที่อยากเห็นคนอื่นพอใจ
เป็นตัณหาในการระบายความบีบคั้นกดดันจากตัณหาของตน เพื่อไปเจอตัณหาเดิมๆอีก
ในเมื่อการเอาตัณหาไปสนองตัณหามันไม่ต่างจากการราดน้ำมันลงในกองไฟเพื่อหวังที่จะดับไฟ
แล้วไฟตัณหามันจะดับได้อย่างไรกันเล่า

ชีวิตของเธอทั้งหลายจึงมีแต่ความวังเวงกลวงเปล่า เติมไม่เคยเต็ม
ไม่ว่าจะยุคสมัยไหน ผู้คนก็ล้วนแล้วแต่ตายตาค้าง ขาดใจคาตัณหาตนเองเหมือนกันหมด
แล้วก็เกิดมาเพื่อเข้าสู่วังวนเดิมๆซ้ำๆไม่รู้จบ
ก็ไม่ต้องไปสนองตัณหาตน สนองตัณหาใครแบบไหนอีก
ไฟตัณหามันจะลามเลียแผดเผาก็ช่างมัน ปล่อยมัน
เพราะความเป็นจริงแล้ว ตัณหาของเราก็ไม่ใช่ ตัณหาของใครก็ไม่ใช่
เมื่อหยุดราดไฟด้วยน้ำมัน
เพลิงมายาเหล่านั้นจะค่อยๆดับลงเอง เย็นลงเอง
ความเร่าร้อนในจิตในใจก็จะหายไปเอง
เมื่อนั้นเธอก็จะตระหนักเองว่า
ไอ้ที่เคยรุ่มร้อนจากความต้องการของตนนั้น
เป็นเพียงเรื่องที่หลงเอาเอง คิดเอาเองทั้งนั้น
เปลวไฟทั้งหลายที่เคยสุมรุมจนทนไม่ได้ ก็มาจากความหลงแห่งตนทั้งนั้น
เมื่อไฟตัณหาของเธอดับมอดลงนั่นแหละ 
เธอก็จะรู้จักดับไฟให้คนอื่นเอง
โดยไม่ไปใส่เชื้อเพลิงเพิ่มซ้ำเติมลงไปอีกเหมือนที่แล้วๆมา
นี่คือรหัสนัยแห่งการสิ้นสุดการวนในห้วงแห่งมายาที่ไม่เคยจบสิ้น...นิพพาน

------------------------------------------------------

วันนี้รับแม่กลับบ้านแล้วหลังจากทำ balloon เส้นเลือดหัวใจไปเมื่อวานตอนเย็น
ตอนคุณหมอเชิญเข้าไปในห้องปฏิบัติการเพื่อคุยรายละเอียดการทำ balloon เราก็ฟังไป แต่ดันสัมผัสกระแสจิตญาณในห้องนั้นได้ มันเป็นความรู้สึกแปลกๆบอกไม่ถูก รู้แต่ว่าถ้าไม่เคลียร์นี่น่าจะเป็นเรื่อง ก็ออกมานั่งรอข้างนอกห้อง แล้วก็เริ่มใช้วิชาสลายวิญญาณ ดูดเอาดวงจิตที่อยู่ในห้องนั้นออกมาคลี่คลายข้างนอกจนหมด จนหมอผ่าตัดเสร็จด้วยความเรียบร้อย พาแม่ปมขึ้นไปนอนพักฟื้นห้อง CCU หลังจากที่ผมเคลียร์รายการของใช้ทุกอย่างเสร็จก็กลับบ้าน

เมื่อตอนเที่ยงวันนี้ผมก็ไปรับแม่กลับบ้าน แกเล่าให้ฟัง พร้อมๆกับลุงเตียงข้างๆก็ช่วยเล่าสมทบด้วยว่า เมื่อวานเย็นตอนที่ผมกลับไปไม่นาน แม่ผมแกก็อาละวาด โดยไม่รู้ตัว เล่าอาการมาก็รู้ว่าโดนจิตญาณแทรกแน่ๆ คือผมพลาดที่ไม่ได้เคลียร์จิตญาณในห้อง CCU ก่อนกลับ พยาบาลก็มาช่วยกันจับแม่ผมและให้ออกซิเจน สักพักนึง แม่ผมตะโกนว่า มึงมาเอากูไปเลย(วิญญาณจะมาเอาแม่ผมไปน่ะ) เท่านี้แหละ ได้เรื่องเลย แม่ผมบอกว่า อยู่ๆหน้าผมก็ปรากฎขึ้นใกล้ๆเตียงทันที เป็นใบหน้าที่เรียบเฉย มีแจ่ใบหน้านะ จิตญาณที่แทรกแม่ผมอยู่จึงเริ่มสงบลง แล้วก็ออกไป จากนั้นก็ไม่มีเหตุการณ์แบบนั้นเกิดขึ้นอีกเลย ทั้งหมดนี้ แม่ผมรับรู้ตลอด แต่ทำอะไรไม่ได้ ทั้งๆที่ก่อนหน้านั้นที่ผมนอนเฝ้าแก ก็ไม่มีเหตุการณ์แบบนี้เลย พอเผลอล่ะเอาเลย

เคยมีญาติธรรมหลายท่านเล่าให้ผมฟังว่าเห็นผมในนิมิตรไปให้พระสัจธรรม หลายคนหลายครั้ง อันนี้ผมเคยเล่าให้แม่ฟังเหมือนกัน แต่แกไม่เชื่อ คราวนี้เจอกับตัวเองถึงได้เชื่อ

กายหยาบนั้นมีข้อจำกัดในการโปรดเยอะ ไปได้ไม่ทั่วหรอก ไม่เหมือนกายทิพย์ที่สามารถแบ่งออกไปได้หลายภาคส่วน แผ่อานุภาพไปโปรดได้ทั่วทั้งสังสารวัฏ ได้ตลอดเวลาไม่มีจำกัด ไม่ว่าจะใกล้ไกล บางทีระลึกถึงใครขึ้นมาเฉยๆก็ส่งอานุภาพไปก่อน เคลียร์ให้แบบไร้ร่องรอย และหลายครั้งผมก็เคยพูดไว้ว่า ไม่ต้องห่วงหรอก จะดื้อจะรั้นยังไง จะหนียังไง ไม่ว่าจะอยู่ในภูมิไหนก็โปรดได้หมด หนีกันไม่พ้น มันก็เป็นไปในลักษณะนี้นี่เองครับ

ขอให้มีส่วนโดยทั่วกันในทุกหมู่ทุกเหล่าทุกชั้นทุกภูมิ
อโหสิ อโหสิ อโหสิ
โส โส โส
ม.ค. 59

----------------------------------------------------

ความเหน็ดเหนื่อยท้อแท้ หดหู่ ตึงเครียดกดดัน เวทนาจัด ความอึดอัดคับแค้น ความโหยหาคร่ำครวญทั้งหลายของหมู่เหล่าสรรพสัตว์ ก็ล้วนเกิดมาจากความที่มันไม่ยอมวางใจ ปลงใจในทุกๆสิ่งที่มันเป็นอย่างนั้นอยู่เองแล้วตามธรรมชาติแห่งธรรม และกรรมทั้งหลาย ซึ่งสุดท้ายก็ไม่มีใครได้อะไรจากอะไรเลยแม้แต่คนเดียว

---------------------------------------------------

ผู้โปรดสัตว์ทั้งหลายกำลังขุดสมบัติแห่งองค์พุทธะที่แอบซ่อนในเนื้อหาเดิมแท้แห่งสรรพสัตว์ทั้งหลายอยู่ แล้วใยจะหลงเหม็นเป็นจริงเป็นจังกับสิ่งปฏิกูลอันเกิดจากโมหะตัณหาอุปาทานชั่วครั้งชั่วคราวของสรรพสัตว์ ซึ่งไม่เคยปนเปื้อนเนื้อหาเดิมที่สว่างไสวอยู่แล้วนั้นได้เลย...อโหสิตลอดกาล

---------------------------------------------------

ความยากลำบากทั้งหลายในสังสารวัฏนี้ ล้วนแล้วแต่เกิดจากใจที่มันไม่เคยพอของแต่ละคนเองทั้งนั้น

No comments:

Post a Comment