Thursday, June 2, 2016

ธรรมชาติอันทนได้ยาก

เธอทั้งหลายรู้สึกใช่ไหมว่าโลกนี้มันทนได้ยาก
เธอทั้งหลายรู้สึกใช่ไหมว่าร่างกายนี้มันทนได้ยาก
เธอทั้งหลายรู้สึกใช่ไหมว่าสภาพแวดล้อมนี้มันทนได้ยาก
เธอทั้งหลายรู้สึกใช่ไหมว่าทิฏฐิมานะนี้ทนได้ยาก
เธอทั้งหลายรู้สึกใช่ไหมว่าความคิดการปรุงแต่งนี้ทนได้ยาก
เธอทั้งหลายรู้สึกใช่ไหมว่าความฟุ้งซ่านนี้ทนได้ยาก

อะไร ๆ ทั้งหลายในโลกนี้ มันดูเหมือนจะทนได้ยากไปเสียหมด
หันไปทางไหนก็มีแต่เรื่อง มีแต่ราว ที่ยืดยาวไม่จบสิ้น
และสุดท้ายมันก็ทนได้ยากเหมือนกันหมด

เธอทั้งหลายจึงรู้สึกเก็บกด อึดอัดขัดเคือง กับทุกสิ่งรอบข้าง
ผัสสะทั้งหลายดูราวจะถูกขยายใหญ่เกินจริง จนความรู้สึกท่วมท้น
เพื่อรับความทุกข์ทรมานจากความทนได้ยากเหล่านั้นอย่างไม่ตั้งใจ
ความหงุดหงิดฉุนเฉียวไม่ได้ดั่งใจของเธอจึงตามมาท่วมท้น มากมาย

ดูก่อนเธอทั้งหลาย...
เธอจงเข้าใจความเป็นจริงแห่งธรรมชาติอันทนได้ยากทั้งหลายเหล่านี้เสียให้แจ่มแจ้ง
เพื่อที่เธอทั้งหลายจะไม่ต้องทนกับสิ่งที่ทนได้ยากอีกต่อไป
เพราะในความเป็นจริงแล้วมันไม่มีใครต้องไปกับทนอะไรเลย

สรรพสิ่งต่างๆล้วนแล้วแต่เป็นมาและเป็นไปตามเหตุปัจจัยของมันเอง
เปลี่ยนไป เสื่อมไป ยึดเหนี่ยวหาสาระอะไรไม่ได้จริง
แม้ว่าสิ่งนั้นจะประกอบกันเป็นร่างกาย เลือดเนื้อของเธอเองก็ตาม ของคนอื่นก็ตาม
มันก็จะเป็นของมันเช่นนั้น...เปลี่ยนไป เสื่อมไป ยึดเหนี่ยวหาสาระอะไรไม่ได้จริง

แต่เมื่อเธอทั้งหลายเกิดความคิดใดความคิดหนึ่งต่อมันขึ้นมา มันก็จะมีตัวตนขึ้นมาในใจเธอ
เมื่อมีตัวตนในการคิดปรุงแต่งนั้น ก็จะปรากฏมีคนอื่นและสิ่งอื่น ๆ ตามมาอีกมากมาย
แล้วเรื่องราวยุ่งเหยิงก็เริ่มขึ้น เชี่ยวกราก ไหลวน กระทบกระแทก และดำเนินไปไม่รู้จบ
แล้วทุกอย่างก็เริ่มกลายเป็นสิ่งที่ทนได้ยาก เพราะดูเหมือนว่าสิ่งต่าง ๆ เหมือนจะฉีกทึ้งเธอออกเป็นเสี่ยง ๆ

แท้จริงแล้ว ธรรมชาติอันทนได้ยากทั้งหลายที่มีในโลกนี้ ล้วนแล้วแต่เกิดจากตัวเธอเอง
ความที่เธอยึดว่าความรู้สึกนี้ ความเจ็บปวดนี้ ความสุขนี้ ความทุกข์นี้ ความแปรปรวนนี้ เป็นตัวเธอที่ได้รับการกระทำ
เธอจึงเกิดความรู้สึกที่ทนได้ยาก เพราะมันกระทบอยู่ตลอดเวลา ฉีกทึ้งเธออยู่ตลอดเวลาไม่รู้จบ
แล้วก็ตามมาด้วยความรู้สึกท้อแท้ หดหู่ สิ้นหวัง ในการที่จะยึดในสิ่งต่าง ๆ ทั้งหลาย

เธอทั้งหลายจะออกจากธรรมชาติที่ทนได้ยากนี้ได้ ก็จะต้องสละทิ้งเสียซึ่งตัวตนแห่งเธอ
ที่หลงไปซ้อนไปยึดในสิ่งต่าง ๆ ว่าเป็นเธอ หลงไปตั้งเงื่อนไขกับธรรมชาติต่าง ๆ ที่ไม่เคยเป็นไปทางที่เธอคาดหวังเลย
เพราะโดยความเป็นจริงแล้ว มันไม่มีอะไรเลยที่เป็นเธอ หรือเป็นของเธอจริง ๆ
ไม่ใช่แม้แต่ความรู้สึกหนึ่ง ความรับรู้ การเห็น การนึก การคิด ความสุข ความทุกข์ ความแปรปรวนทั้งหลายแห่งกายและใจ

สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นเพียงปรากฏการณ์ชั่วคราว ที่เกิดขึ้นแต่เหตุปัจจัย ซึ่งไม่มีใครควบคุมได้จริง มันเป็นไปของมันเอง เช่นนั้นเอง

แล้วจะมีใครอีกเล่าที่จะต้องทุกข์ ต้องวกวน ต้องดิ้นรน ต้องร้อนใจไปกับสิ่งที่ควบคุมไม่ได้จริงและเป็นไปตามธรรมชาติของมันอย่างนั้นเอง

เมื่อเธอทั้งหลาย ยอมจนหมดจิตหมดใจที่จะไม่ไปแทรกแซงธรรมชาติที่มันเป็นไปของมันอย่างนั้นเองแล้ว
ความรู้สึกว่าเธอเป็นเจ้าของกายนี้ใจนี้ หรือรู้สึกเช่นนั้นเช่นนี้ จะหมดไปเอง ค่อย ๆ จางคลายหายไปเอง

เมื่อมายาอันเป็นตัวตนแห่งเธอจางคลายจากความยึดติด หรือตั้งเอาในธรรมชาติทั้งหลายแล้ว
ความขัดแย้งกระทบกระทั่งต่อสิ่งต่าง ๆ อันทนได้ยากทั้งหลาย ที่เธอเคยเผชิญมา ก็จะหมดไปเอง
ไมมีสิ่งนี้ ไม่มีสิ่งอื่น ไม่มีตัวเธอ ไม่มีตัวเขา อย่างแท้จริง
เป็นเพียงกระแสแห่งธรรมชาติที่เป็นไปเพียงชั่วครั้งชั่วคราว ยึดถือเป็นจริงเป็นจังไม่ได้แม้แต่นิดเดียว

ที่สุดแล้วเธอก็จะได้เข้าใจเองว่า ไม่ใช่สิ่งต่าง ๆ หรอกนะที่ทนได้ยาก
แต่เพราะตัวเธอเองต่างหาก ที่หลงเข้าไปยึดและตั้งเงือนไขจนทนได้ยากกับธรรมชาติทั้งหลายเหล่านั้นเสียเอง

No comments:

Post a Comment