Monday, April 20, 2015

เลิกทาสทางใจ

สิ่งอำนวยความสะดวกทั้งหลายที่มีในโลกนั้น
ล้วนแต่มีขึ้นเพื่อให้คนที่ตกระกำลำบากได้คลี่คลายสบายขึ้น
ยิ่งต้องการเยอะ อยากได้อยากมีเยอะ เพราะชีวิตมันลำบากลำบน
มันก็เริ่มจากความลำบากที่ใจก่อน พอใจมันลำบากแล้ว
มันก็ผลักดันให้ไขว่คว้าหาสิ่งอำนวยความสะดวกมากขึ้น
เพื่อให้ใจมันคลาย สบายใจ อุ่นใจที่ได้มีสิ่งของหรือทรัพย์สินเพื่อมาช่วยคลายกังวล
ก็เลยต้องแสวงหาไขว่คว้าวัตถุมากมายมากอดไว้ มากองไว้ แก้ความวังเวงในใจตน

เมื่อใจมันสบายได้อยู่ครู่หนึ่งแล้ว ความสบายใจนั้นก็จะหายไปในเวลาไม่นาน
ที่สุดแล้วก็จะเริ่มกังวลกับความเสื่อมไปของสิ่งต่างๆมากมายที่กองไว้รอบตัวอีกครั้ง
เธอทั้งหลายก็จะถูกความกังวลใจที่มากับความเสื่อมของสิ่งต่างๆเหล่านั้นบีบคั้นเอาอีก
มีมากก็กังวลมาก มีมากยิ่งทุกข์มาก เพราะความเสื่อมทั้งหลายล้วนเป็นเงาตามตัวของทุกๆสิ่งบนโลกใบนี้
แล้ววงจรชีวิตที่มีแต่วิ่งไล่แสวงหาความมั่งคั่ง แสวงหาความมั่นคง อบอุ่นใจ
เพื่อชดเชยความยากลำบากทางใจก็จะพาเธอกลับไปวนเวียนกอบโกย...ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ไม่เพียงแต่เธอทั้งหลายจะหวั่นไหวไปกับความลำบากลำบนทางใจเท่านั้น
เธอก็เหมือนจะกังวลไม่พอ โบยตีตนเองไม่พอ
ยังไปเอาอารมณ์ ความพอใจ ความไม่พอใจ ทิฏฐิ ความเห็นความหมาย
ความต้องการ ความเกลียดชัง ความรักใคร่ชอบพอของคนอื่น มาทำให้ตนลำบากใจมากยิ่งขึ้นไปอีก

ชีวิตทั้งชีวิตจึงกลายเป็นชีวิตทาส...ที่ได้แต่วิ่งวุ่นสาละวน
เพื่อที่จะสนองต่อความกังวลใจของตน เพื่อที่จะสนองต่อความลำบากใจของตน
ที่มีต่อสิ่งต่างๆ สถานการณ์ต่างๆ ปรากฏการณ์ต่างๆ ผู้คนต่างๆมากมาย ไม่รู้จบ
ทั้งหมดนี้ก็เพียงเพื่อให้เธอเองได้คลายใจ สบายใจเสียที

การดำรงอยู่ของเธอทั้งหลาย จึงเป็นเพียงแค่ทาสแห่งโมหะตน
โมหะที่คอยล่อหลอกให้เธอทั้งหลาย ต้องสาละวนอยู่กับการชดเชยปมด้อยในใจเหล่านั้น
ด้วยสมมติที่สวยหรู อันเรียกว่าหน้าที่บ้าง อุดมการณ์บ้าง ธุรกิจบ้าง ความมั่งคั่งบ้าง ความมั่นคงบ้าง

จวบจนกระทั่งเธอทั้งหลายได้พบความจริงในบั้นปลายชีวิตด้วยตนเองว่า
เธอไม่สามารถที่จะทำทุกอย่างให้ถูกต้อง ตามอย่างที่เธอคิด ตามอย่างที่คนอื่นคิด
เพื่อให้เธอได้สบายใจ เพื่อให้ใครสักคนได้สบายใจอย่างแท้จริงเลย...
จวบจนลมหายใจสุดท้ายของเธอเอง

เธอทั้งหลายก็จะตายลงไปด้วยใจที่ดิ้นรน ค้างคาต่อปมด้อยที่อยู่ในใจตนเอง
เธอทั้งหลายก็จะพบว่า มันไม่เคยมีปมใดที่เธอจะแก้ไขมันได้จริงๆเลย
มันไม่เคยมีกิจใดที่เธอจะสามารถทำให้มันบริบูรณ์ได้จริงๆเลย
เพราะสิ่งต่างๆล้วนแต่เกิดขึ้นและดับไป ผ่านไปวนเวียนอยู่อย่างนั้นไม่รู้จบ
เป็นเพียงมายาแห่งปรากฏการณ์ที่ถูกจัดฉากขึ้นให้เป็นไปแบบนั้น
และปมปัญหาทั้งหลายก็เกิดขึ้นเพียงแค่ในใจเธอนั่นเอง

ก็ขอให้เธอทั้งหลายจงตระหนักในความเป็นจริงแห่งสัจธรรมเถิดว่า...
ภายใต้สมมติทั้งหลายที่ปิดบังความเป็นจริงอยู่นั้น
สิ่งต่างๆ ปรากฏการณ์ต่างๆ สถานการณ์ต่างๆ สภาวะต่างๆ
ล้วนมีเหตุของมันเองในการเกิด ตามเหตุปัจจัย ตามวาระกรรม
ล้วนจัดเรียงอย่างลงตัวในแบบของมันเอง เป็นไปของมันเองโดยอัตโนมัติ
ดุจดังเพลงบรรเลงแห่งธรรมชาติ ที่ขับขานในท่วงทำนองจากอดีตที่ผ่านมาของเธอเอง
แม้ว่าหลายๆครั้งจะดูเหมือนเป็นความจงใจ หรือความตั้งใจของใครบางคนหรือบางสิ่งบางอย่างก็ตามที

แต่ใครบางคนที่เธอหลงคิดว่ามี หรือแม้แต่ตัวเธอทั้งหลายเอง...ก็ไม่ได้มีอยู่จริง
ไม่ว่าเธอหรือใครก็ตามที่ดูเหมือนจะมีตัวตนนั้น...
ก็ล้วนแล้วแต่เป็นมายาแห่งปรากฏการณ์ที่ปรากฏขึ้นชั่วคราว
เป็นเพียงตัวแสดงประกอบฉากแห่งวิบากกรรมที่เกิดขึ้นตามบทที่เธอเคยหลงเขียนเอาไว้
เพื่อจะจบลงอย่างไร้ความหมายในที่สุด

ฉากแห่งวิบากกรรมทั้งหลายที่ดูเหมือนหนักหนาในวันนี้ ล้วนมีขึ้นเพื่อให้มันจบลง
โดยธรรมชาติเดิมที่มันจบตัวมันเองอยู่แล้วในทุกๆเรื่อง ทุกๆอย่าง
โดยที่เธอไม่ต้องพยายามที่จะเข้าไปจบมันในแบบที่เธอต้องการอีกเลย
เพราะนั่นก็ไม่ใช่การจบที่แท้จริง แต่เป็นการเริ่มต้นเขียนฉากใหม่อีกรูปแบบหนึ่ง
แล้วมันจะกลายเป็นการเริ่มต้นฉากใหม่ เพื่อที่จะไปจบอีกครั้งตามธรรมชาติดั้งเดิมที่มันจบให้กับตัวมันเองอยู่แล้วตลอด

เมื่อแจ้งในความจริงเช่นนี้แล้ว...
เธอทั้งหลายก็ไม่ต้องไปดิ้นรนสนองความยากลำบากทางใจอะไรอีก
เลิกห่วงเลิกกังวลว่าทำไมฉากต่างๆในชีวิตไม่ได้เป็นไปอย่างที่ใจเธอต้องการ

เธอทั้งหลายเพียงแค่ปล่อยให้ฉากชีวิตต่างๆเหล่านั้นเล่นไป...ของมันเอง
ไม่ต้องคาดหวัง ไม่ต้องมั่นหมายว่ามันจะเป็นแบบไหน อย่างไร
เพราะฉากแห่งวิบากกรรมทั้งหลายเหล่านั้น ล้วนเป็นไปตามบทดั้งเดิมของมันเอง
ซึ่งตอนจบก็ล้วนถูกเขียนไว้อย่างแน่นอนอยู่แล้วทั้งนั้น...ด้วยโมหะของเธอเองในอดีต

ไม่มีสิ่งไหนหรืออะไรเลย ที่ตัวละครในฉากแห่งสังสารวัฏทั้งหมดสามารถจะหยิบยืมออกไปจากฉากได้เลยแม้แต่อย่างเดียว ก็เพียงแค่ปล่อยให้มันเล่นไปของมันเอง

ที่สุดแล้วความที่ตกเป็นทาสแห่งใจตนก็จะหมดลงเอง เป็นอิสระจากใจตนไปเอง
หมดความลำบากลำบนในใจไปเอง โดยที่ไม่ต้องไปพยายามจะเลิกทาสอะไรให้วุ่นวายอีกเลย


No comments:

Post a Comment