Tuesday, January 20, 2015

มายาแห่งอัตตา (สักกายทิฏฐิ)

ตรงไหนหรือคือ "ตัวตน" ของเธอทั้งหลาย?

เธออาจจะบอกว่า ตัวเธอ ก็คือ คนที่เห็น ได้ยิน รู้สึก ชิมรสชาติ และสัมผัส อยู่นี่ไง!

แต่ทำไมความรู้สึกต่อสิ่งต่างๆของเธอถึงเปลี่ยนไปไม่คงที่เล่า?

เมื่อวานรู้สึกแย่ วันนี้รู้สึกดี

แล้วตรงไหนเล่าที่เป็นตัวเธอ...เป็นใจเธอ?

ตัวเธอจริงๆนั้น มันไม่มีหรอกที่รัก

อัตตาตัวตนทั้งหลายล้วนแล้วแต่เป็นมายาที่ปรากฏขึ้นชั่วขณะหนึ่งจากเหตุปัจจัยที่ข้ามากระทบ
แล้วเธอก็หลงไปมีความหมายบนการเห็น การได้ยิน การสัมผัส การลิ้มรส
แล้ว "เธอ" ก็หลงพยายามยึดฉวยเอาปรากฏการณ์อันเป็นมายานั้นไว้เสียเอง
จนหลงเข้าใจว่ามันเป็นความจริง หลงว่าตัวเธอเป็นผู้เห็น เป็นผู้ได้ยิน ผู้สัมผัส ผู้รู้ ผู้คิด
หลงเข้าไปปฏิสัมพันธ์ ผูกพัน หลงไปให้ค่า หลงเข้าไปสร้างเงื่อนไขกับมัน พอใจกับมัน เกลียดชังมัน
มีอารมณ์ไหลเรื่อยไปกับมัน เพลิดเพลินไปกับมัน จริงจังไปกับมัน สุขและทุกข์ไปกับมัน
อย่างหัวฟัดหัวเหวี่ยง หัวทิ่มหัวตำ ทั้งๆที่มันแค่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไปแล้ว เหมือนสิ่งอื่นๆ

สิ่งที่ควรจะผ่านไป ก็กลับยืดยาวต่อเนื่องออกไป เพราะเธอเข้าไปตอกย้ำมันซ้ำๆ
จนกลายเป็นความอึดอัด ติดขัด เพราะความหลงในมายาแห่งอัตตานั้นเอง
มายาที่กักขังมายาแห่งตัวเอง

แล้วเธอก็ทุกข์ แล้วเธอก็วังเวง หดหู่สิ้นหวัง
พยายามจะแสวงหา พยายามจะหลบหนีสภาวะนั้นๆอีก
ทั้งๆที่มันเป็นเพียงสิ่งที่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป
ไม่ได้มี "เธอ" อยู่รอรับปรากฏการณ์ตรงนั้นอีกต่อไปแล้วก็ตาม
มันเป็นเพียงเงาที่ไม่มีตัวตนจริง ฉายอยู่ในความทรงจำเธอก็เท่านั้นเอง

การที่เธอทั้งหลายจะหลุดพ้นจากมายาแห่งอัตตาได้นั้น
ก็ไม่ใช่การพยายามไปกำจัดมัน หนีจากมัน หรือปฏิเสธมัน
เพราะนั่นก็คือการตอกย้ำว่ามายานั้นมีจริงเป็นจริงในทางอ้อม

แต่ให้ตระหนักไว้เสมอว่าปรากฏการณ์ต่างๆ มันก็เป็นธรรมชาติที่เป็นอยู่อย่างนั้น
เปลี่ยนแปลง เสื่อมลง วูบไหวแปรปรวนไป ตามเหตุปัจจัย
โดยที่ไม่มีใครเป็นเจ้าของปรากฏการณ์ต่างๆนั้นแม้แต่คนเดียว...แม้กระทั่งเธอเองก็ตาม

อัตตาจริงๆจึงเป็นเพียงความหลงยึดในมายาแห่งผัสสะอายตนะเท่านั้น มันไม่มีจริง
เมื่อเข้าใจได้ดังนี้ เธอก็ไม่มีอะไรที่จะต้องกังวล
ไม่มีอะไรต้องห่วงหวง กับการมา การไปของสภาวะทั้งหลาย
อารมณ์ทั้งหลาย ความคิดทั้งหลาย ปรากฏการณ์ทั้งหลาย
ที่มันไม่ใช่เธอ ไม่ใช่ของเธอตั้งแต่แรก
และจะไม่มีวันที่จะใช่ของเธอเลยแม้แต่วินาทีเดียว

ความเป็นเธอที่ตอกย้ำลงไปในปรากฏการณ์แห่งใจแห่งกายของเธอเอง ก็จะจืดจางลง
ค่อยๆจางลง จนไม่มีเธอดำรงอยู่อีกต่อไป ในท่ามกลางสภาวะทั้งหลายเหล่านั้น
ไม่มีนอกไม่มีใน ไม่มีเรา ไม่มีเขา ไม่มีสิ่งนี้ ไม่มีสิ่งอื่น
กลมกลืนสอดคล้องกันเป็นหนึ่งเดียวทั้งหมด บริบูรณ์อย่างที่ไม่ต้องแสวงหาอะไรมาเติมเต็มอีก
ในท่ามกลางความว่างแห่งตัวตนนั้นเอง ท่านกลางความยุ่งเหยิงของสรรพธรรมทั้งหลายนั้นเอง

แล้วเธอก็จะได้ตระหนักว่า มันไม่มีเธอที่เข้าไปรับรู้หรือรู้สึกอะไรจริงๆเลย
ทุกอย่างมันก็เป็นไปอย่างนั้นเอง ตามธรรมชาติที่ไม่มีความหมายในความเป็นอะไร
หลุดพ้นจากการครอบงำของมายาแห่งอัตตาที่ไม่เคยมีจริงทันที

แล้วเธอก็จะเข้าถึงความสงบสุขที่แท้จริง ในท่ามกลางมายาเหล่านั้นเอง
นิพพาน

No comments:

Post a Comment