Friday, January 16, 2015

คุยข้างเดียว#26 อาจาริยบูชา หลวงพ่อโพธิ์ศรีสุริยะ เขมรโต


ตอนพิเศษสำหรับวันครูปี 2558 ครับ ทีแรกว่าจะเป็นตอน Exclusive ขึ้นใน fanpage ใน facebook เขียนไปเขียนมา ตัดสินใจขึ้นเว็บดีกว่าครับ

เมื่อวันครูปี 2553 อันเป็นวันเสาร์ที่ 16 มกราคม เป็นวันแรกที่ผมได้พบหลวงพ่อโพธิ์ศรีสุริยะ เขมรโต องค์คุรุผู้ยิ่งใหญ่ ผู้เผยแพร่สัจธรรมแท้อันสมุจเฉทเด็ดขาด ชนิดที่ผมเชื่อว่า ในชาตินี้ชีวิตนี้ ผมจะไม่ได้พบอะไรแบบนี้อีกเลย ซึ่งเชื่อว่ากับหลายท่านก็คงจะคิดเช่นกัน

ในวันนั้น วันที่ผมได้ไปพบท่านที่วัดร่มโพธิธรรม เป็นวันที่หนาวเหน็บ ผมพาจิตวิญญาณที่ขาดวิ่น วังเวง ว้าเหว่ อ่อนกำลังของตัวเอง ไปกราบท่าน ท่านก็เมตตาให้ขอขมากรรมก่อนเป็นลำดับแรก ซึ่งทำให้สิ่งที่ติดขัดข้องคาอยู่ในลำคอหลุดโพล่งออกมาอย่างน่าประหลาด และหลังจากสนทนาธรรมเป็นเวลาชั่วโมงกว่าๆจบลง (วันนั้นท่านไม่ได้ลงเทศน์นะครับเพราะผมแย่งคิวมาหมด ฮา) มันก็รู้สึกเบาไปหมด ผมนึกเอาเองว่าเป็นอาการอ่อนเพลียจากการเดินทาง

แต่มันก็เป็นอย่างนั้นตลอดจนกระทั่งคืนวันนั้นเองที่ผมหลับตาลงแล้วพบว่า มันไม่มีตัวผมอยู่ตรงนั้น กายและใจผมกลายเป็นเหมือนสิ่งอื่นๆที่ไม่มีความแตกต่างกัน มันสงบรำงับจากความพลุ่งพล่านที่ผมแบกมาจากเมืองกรุง ความสุขสงบอันเต็มเปี่ยมที่ไม่มีอะไรขาดเกินนั้น ทำให้ผมตระหนักว่า หลวงพ่อท่านซ่อมแซมจิตวิญญาณให้ผมแล้วด้วยสัจธรรม มันบริบูรณ์แล้ว ไม่มีกิจอะไรต้องทำให้มันจบอีกแล้ว (เรื่องราวที่ผมเจอหลวงพ่อ สามารถหาอ่านได้ที่ link นี้ครับ)

หลังจากกลับจากวัด ผมก็ทำการฌาปนกิจเว็บเดิม ดูดเนื้อหาเก่าทิ้งจนหมด แล้วถือกำเนิดเว็บใหม่ภายใต้ชื่อ rombodhidharma.net ขึ้นเมื่อวันที่ 30 มกราคม 2553 ท่ามกลางเสียงโห่ฮาป่า สาปแช่งสาปส่ง งุนงงและไม่เข้าใจ พร้อมกับก้อนอิฐนับจำนวนนับไม่ถ้วน เยอะขนาดเอาไปสร้างบ้านหลังย่อมๆได้หลังนึง(ฮา)

แต่มีหรือที่ผมจะลังเล ในท่ามกลางเสียงก่นด่านั้นเอง ผมได้เขียนเนื้อหาลงในเว็บไซต์อย่างต่อเนื่อง ด้วยความสงบจากภายใน อย่างที่ไม่ต้องพยายามทำให้มันสงบ เช่นที่เคยเป็นมาก่อนหน้านี้ และแน่นอนครับ ด้วยความเด็ดขาดและไม่ลังเลแม้แต่นิดเดียว

และแม้ผมไม่ได้ประกาศมอบกายถวายชีวิตแด่คุณพระรัตนตรัย แต่ผมก็เชื่อว่าผมได้ทำไปแล้วตลอด 5 ปีที่ผ่านมาโดยไม่ต้องเอ่ยปากพูดเช่นนั้นสักคำ

หลังจากกำเนิดเว็บได้ครึ่งปี ด้วยเนื้อหาที่เพิ่มมากขึ้น ก้อนอิฐก็เบาบางลงจนหมดไป จะมีท้าทายบ้างก็ไม่เยอะแล้ว หลายคนเข้ามาแจ้ง เข้ามากระจ่างในสัจธรรมที่เว็บแห่งนี้ กำลังใจทั้งหลายทั้งจากผู้คนทั่วไปและอริยบุคคลก็หลั่งไหลเข้ามา จริงๆจะเรียกว่าหลั่งไหลก็ไม่ค่อยตรงนัก เพราะเนื้อหาสัจธรรมที่สมุจเฉทเด็ดขาดและตรงขนาดนี้ ผมตระหนักว่าจะมีคนไม่มากที่จะเข้าถึงได้ สอดคล้องตามเนื้อหาได้ น่าจะเรียกว่ากำลังใจมาเป็นหยดๆดีกว่าครับ (ฮา)

แต่ไม่ว่าจะไหลหรือจะหยด ก็ไม่มีปัญหาครับ สิ่งที่ผมทำอยู่นี้ไม่ได้ขึ้นกับปัจจัยภายนอกอยู่แล้ว ถ้าไม่ทำนี่สิจะซวยเอา โทษฐานเอาบารมีไปใช้ไม่เต็มที่(ฮา)

เอาเป็นว่า Rombodhidharma.net ก็คงจะอยู่ในอินเทอร์เน็ตไปจนกว่ามันจะไม่มีอินเทอร์เน็ต เนื้อหาก็คงจะอัพเดตเรื่อยๆจนกว่าผมจะไม่มีแรงทำนะครับ อย่างใดอย่างหนึ่ง อะไรมาก่อนก็ตามนั้น

จบแล้วนะครับ ขืนยาวกว่านี้น่าจะกลายเป็นการรำมวยจีน (ฮา)

เจอท่านมา 5 ปีก็มีภาพเดียวนี่ล่ะครับ


No comments:

Post a Comment