Friday, September 12, 2014

เลิกซ่าน

จงหาเรื่องจากภาพนี้
เห็นเธอทั้งหลายชอบกันเหลือเกิน
อินกันเหลือเกินในเรื่องราวต่างๆบนโลกนี้
จะเรื่องดีๆก็อิน จะเรื่องร้ายๆก็อิน
อินจนก่อให้เกิดความซ่านไปเรื่อย
ซ่านจนได้เรื่อง ทุกข์บ้าง สุขบ้าง เศร้าบ้าง บ้าบ้าง
คับแค้นบ้าง หน้าแหกบ้าง โดนด่าบ้าง
แล้วเธอทั้งหลายก็นิยามมันว่ารสชาติของชีวิต แล้วก็ซ่านหาเรื่องต่อไป
แล้วเมื่อไหร่ที่เธอทั้งหลายจะเลิกซ่านไปทั่วเสียที
เพราะซ่านทีไรเป็นได้เรื่อง มีเรื่องทุกครั้งไป
ทุกข์ขึ้นมาก็เห็นร้องโอยโอยให้คนอื่นช่วยทุกที

เธอทั้งหลายอาจจะหาเหตุผลแก้ต่างให้กับความซ่านของตน
ซ่านเพราะว่าแสวงหาความดีงามบ้าง
ซ่านเพราะว่าแสวงหาสิ่งที่ดีกว่าบ้าง
ซ่านเพราะว่าเบื่อบ้าง
ซ่านเพราะแสวงหาประสบการณ์ชีวิตบ้าง
ซ่านเพราะว่ามันไม่ถูกต้องดีงามบ้าง
สรุปแล้วก็ซ่านได้ทุกเรื่อง ซ่านได้แม้แต่กับสิ่งที่ไม่เป็นเรื่อง
เฉกเช่นสุนัขที่ไล่งับหางตัวเอง

แต่เธอก็ไม่รู้เลยว่าจริงๆแล้ว ใจมันซ่านจากอะไร?
แล้วมันต้องซ่านเพื่อให้หายซ่านหรืออย่างไร?
เพราะเห็นทุกคนที่เริ่มซ่าน พอซ่านไปสักพักก็เริ่มเสี้ยน
เสพติดความซ่านของตนเอง พอไม่ได้ซ่านก็เลยเสี้ยน
พอสนองความซ่านของตัวเองได้ ก็พลอยนึกว่ามันเป็นทางแก้ปัญหา
แถมเธอบางคนไม่ซ่านคนเดียว ยังเผื่อแผ่ความซ่านให้คนอื่นอีก
ทีนี้ก็เลยเสียวซ่านกันไปหมด

เธอทั้งหลายไม่รู้เลยใช่ไหมว่า เมื่อสนองความซ่านได้ครั้งหนึ่งๆ
ความซ่านนั้นจะกลับกลายเป็นความเสี้ยน
และผลักดันให้เธอต้องออกไปซ่านบ่อยๆ หาเรื่องใส่ตัวบ่อยๆ
แทนที่จะซ่านแล้วหมดซ่าน กลับกลายเป็นทาสความซ่านของตนเองอยู่อย่างนั้นไม่รู้จบ

การออกไปสนองความซ่าน จึงไม่ใช่การแก้ปัญหาที่แท้จริง
เพราะความซ่านของเธอนั่นแหละที่ทำให้เธอมีปัญหา
เพราะความซ่านของเธอนั่นแหละที่ทำให้เธอต้องวิ่งหาเรื่องเดือดร้อนใส่ตัวไม่รู้จบ

ก็เพียงให้เข้าใจธรรมชาติของความซ่านเอาไว้ดีๆว่า มันก็เป็นความซ่านเพียงชั่วครู่ชั่วคราว
เมื่อสนองความซ่านแล้วมันก็หมดแค่นั้น ทิ้งไว้แต่ความวังเวงในชีวิต
แล้วเธอก็หลงคิดเอาว่าต้องออกไปซ่านกันใหม่ เพื่อให้ชีวิตมันมีรสชาติอีก
หารู้ไม่ว่าเมื่อไหร่ที่เธอหมดซ่าน เมื่อนั้นมันก็จะโอเคไปเอง
ก็อย่าเพิ่งปฏิเสธเพียง เพราะเธอยังไม่ได้แจ้งถึงการหมดความซ่าน

เมื่อใดก็ตามที่เธอรู้สึกซ่านขึ้นมา ก็อย่าเพิ่งไปสนองมัน
ปล่อยมันเสียบ้าง เดี๋ยวแรงซ่านก็จะทุเลาเบาบางลงไปเอง เหมือนนักมวยชกลม
แล้วก็ไม่ต้องไปดิ้นรนปฏิเสธปฏิฆะ หรือดิ้นสู้มันอีก
เพราะเดี๋ยวแรงซ่านมันจะยกพวกกลับมาเอาคืนทีหลัง

จะซ่านก็ช่างมัน ปล่อยมัน...แต่อย่าเผื่อแผ่ความซ่านให้คนอื่นอีก
เมื่อปล่อยมันบ่อยๆ ช่างมันบ่อยๆ ไม่ไปเล่นกับมัน ความซ่านที่ปะทุขึ้นมาก็จะได้แต่ชกลมวืดๆ
เดี๋ยวมันเหนื่อย หมดแรง มันก็จะเลิกซ่านไปเอง เลิกหาเรื่องใส่ตัวไปเอง

แต่ถ้าความซ่านมันยังแรงอยู่ เลยต้องซ่านไปกับมัน ก็ไม่เป็นไร
เพราะสุดท้ายแล้ว เธอทั้งหลายก็จะได้เรียนรู้ความชั่วคราวแห่งความซ่านด้วยตัวเอง
ได้เรียนรู้จากการที่ถูกความซ่านหลอกให้ไปสนุกกับมัน
ที่ต้องโดนฟันแล้วถูกทิ้งให้เซ็งและวังเวงอยู่กับตัวเองนั่นแหละ

No comments:

Post a Comment