Monday, July 21, 2014

สัจธรรมจาก Facebook#56

ความพยายามที่จะพิสูจน์ความมีอยู่หรือความไม่มีอยู่จริงของตัวตน
ด้วยสักกายทิฏฐิแห่งตนนั้น เป็นเรื่องของโมหะทิฏฐิล้วนๆ
เพราะจะพิสูจน์อย่างไรมันก็มีตัวตน ที่มีก็เพราะมันหลงมัวเมาในโมหะ
หลงเห็น หลงรู้ หลงเข้าใจ หลงสัมผัส แห่งตน เอาโมหะไปพิสูจน์โมหะ
จะพิสูจน์ให้ได้ว่าไม่มี มันก็หลงอีก ตกอยู่ในวังวนแห่งโมหะอยู่ร่ำไป
นอกเสียจากตรงต่อเนื้อหาที่ว่างจากตัวตนเสียเองนั่นแหละ
มันก็จะเลิกพิสูจน์ความมีหรือความไม่มีแห่งตัวตนไปเอง
และหมดความสงสัยไปเอง โดยไม่ต้องหลงกลโมหะอวิชชาอีก

---------------------------------------

ความพยายามที่จะพิสูจน์ว่า ตนหมดหลงแล้ว หรือยังหลงอยู่
มันก็ยังเป็นความหลงอยู่นั่นเอง
มันไม่ใช่ที่หลงหรือหมดหลง นั่นแหละเรียกว่าหมดหลงจริงๆ
งงไหมที่รัก..ถ้างงก็ช่างมันนะจ๊ะ

--------------------------------------

หลงแบ่งแยกสิ่งที่แบ่งแยกไม่ได้  เหนื่อยฟรี
หลงบังคับสิ่งที่ไม่ใช่ตัวตนนี่สิ      บ่นบ้า
หลงดูในสิ่งที่ไม่มี                     ติดหล่ม โมหะ
ปลงทิ้งทุกสภาวะ                     หลุดพ้น ฉับพลัน

---------------------------------------

ไม่ว่าเธอทั้งหลายจะมีเหตุผลที่ดูดีแค่ไหน...มันก็เป็นไปตามกรรม
ไม่ว่าเธอทั้งหลายจะงี่เง่าสักเท่าไหร่...มันก็เป็นไปตามกรรม
ก็มีแต่เชื้อโมหะของตนนั่นแหละ...ที่ทำให้สิ่งที่ตนทำ ดูดีมีความชอบธรรม
ก็มีแต่เชื้อโมหะของตนนั่นแหละ...ที่ทำให้สิ่งที่คนอื่นทำ ดูไม่ดีไม่มีความชอบธรรม

---------------------------------------------

พระพุทธเจ้าไม่ได้สอนให้ใครดับทุกข์
ความพยายามจะดับทุกข์ ก็เป็นความทุกข์อย่างหนึ่ง
ความทุกข์นั้นเกิดจากการเสื่อมไปโดยตัวมันเองของทุกสิ่ง
เป็นธรรมชาติธรรมดาของสรรพสิ่งทั้งหลายอยู่แล้วโดยธรรม

ก็แค่เลิกห่วง เลิกกังวลกับธรรมชาติอันเป็นเช่นนั้นอยู่เอง
ไม่ต้องไปยึดในสิ่งที่ยึดไม่ได้ ให้เป็นทุกข์อีก
ไม่ต้องไปปล่อยในสิ่งที่ไม่ยึดกันอยู่แล้ว ให้เดือดร้อนรำคาญอีก
มันก็จะพ้นจากทุกข์ที่มันมีอยู่แล้วตามธรรมชาติไปเอง
สิ่งทั้งหลายมันก็จะเสื่อมไปของมันเองตามธรรม
โดยที่ไม่มี "เรา" เข้าไปยึดทุกข์นั้นมาเป็นของตัวเองอีกเลย
เพราะว่า "เรา" ในที่นี้ก็เป็นเพียงมายาแห่งสักกายทิฏฐิที่ไม่มีจริงแม้แต่นิดเดียว

------------------------------------------

ถ้าเอามายาสมมติที่ปิดบังอำพรางปรากฎการณ์ สถานการณ์ อารมณ์ สรรพสิ่ง และสภาวะทั้งหลายออกไปจนหมด สุดท้ายมันไม่มีอะไรเหลือเลย นั่นแหละคือความเป็นจริง ความเป็นจริงที่มันไม่มีอะไรจริงแม้แต่อย่างเดียว

------------------------------------------

ข้าพเจ้ามิได้มีเสี้ยนตำที่เท้า ไฉนท่านทั้งหลายจึงพยายามบ่งเสี้ยนให้ข้าพเจ้าอย่างเอาเป็นเอาตาย เท้าของท่านทั้งหลายต่างหากที่มีเสี้ยนตำอยู่ไปดูดีๆ

-------------------------------------------

ผู้คนทั้งหลายล้วนแล้วแต่พยายามแสวงหาความสุข ปรนเปรอความสุขให้คนใกล้ชิดทั้งหลาย โดยเอาความทุกข์ของตนเป็นประมาณ แล้วอนุมานเอาว่าคนใกล้ชิดทั้งหลายก็อยากจะมีความสุขเหมือนตน ทั้งๆที่ไม่ดูเลยว่า ตนเองนั่นแหละทุกข์ไม่รู้จะทุกข์ยังไงแล้ว

No comments:

Post a Comment