Wednesday, February 20, 2013

แค่อาศัย

จิตก็เป็นเพียงแค่สิ่งอาศัย  ขณะแห่งรู้แห่งเห็นนึกแห่งคิดอะไรก็แค่อาศัยแค่อุปโลกน์ขึ้นมาใช้ ชั่วคราวลูกก็ไม่ต้องไปจริงจังมาก ไม่ต้องไปเน้นใช้ เพราะว่ามันแค่ อาศัยชั่วคราว คือโดยเนื้อหามันก็ไม่มีอยู่แล้วไงลูกก็ ไม่มันไม่มีอยู่แล้ว คือว่าง

ถ้าไม่ใช้มันก็ไม่มี จิตเนี่ยรู้ถ้าไม่ใช้มันก็ไม่มี เห็นนี่ถ้าไม่ใช้มันก็ไม่เป็น เห็นไม่ใช่เห็นทันทีไม่มีความหมาย แต่ถ้าไปเน้นมากไปย้ำมากก็กลายเป็นความหลงติดหลงยึด  สิ่งนั้นก็จะเกิดโทษ จะเป็นวังวนอีกหน่อยก็ป่ารกสลับ ซับซ้อน เข้าไปแล้วก็ออกยาก อย่างเนี้ย เรียกว่าหลงวน  ไม่ต้องไปเน้นใช้มากใช้รู้ใช้เห็น จะนึกจะคิดใช้จิต ก็แค่อาศัยใช้ชั่วคราวเท่านั้น ดังนั้นโดยที่ไม่ต้องไม่ตั้งอยู่แล้วก็คือไม่ ไม่ให้ไปหลงจริงจังเกิน เรียกว่านอกเหนือการใช้จิตเป็น เวลาไม่ใช้ก็จะไม่มีอะไร ก็ว่างอยู่แล้ว โดยเนื้อหาที่ว่างอยู่แล้ว

ไอ้เรื่องวางเนี่ยลูกไม่ต้องไปพยามวางหรอก เพราะมันจะกลายเป็นการเข้าไป กดข่ม เรียกว่าเข้าไปยึด เพียงแต่ไม่ต้องไปเน้นที่จะไปใช้มัน มันก็อยู่แล้วลูกวางอยู่แล้ววางอยู่แล้ว แต่ไม่ใช่ว่าจะให้ลูกไปพยามปัฎิบัติไปทำจิต เพื่อให้มันวาง เพื่อให้มันบรรลุอะไรแบบนั้นแบบนี้โดยการเข้าไปกระทำ อันนั้นมันจะเป็นกรรมที่หลอกเรียกว่ากรรมซ้อนมโน จะกลายเป็นกลไกของกรรมขึ้นมาทันที ไม่ใช่ว่าจะไปคอยแบกคอยวางแบบใหนอีก ไปคอยแบกก็ดิ้นรนไงลูก ไปคอยวางก็ดิ้นรนอีกเหมือนกัน ฉนั้นก็ไม่ใช่ทั้งสองอย่างไม่ใช่ตรงที่ จะไปคอยแบกรึจะไปคอยวางอะไร และไม่ต้องมาถามตัวเองด้วย ว่าจะอยู่ยังไง ไม่ต้องถาม มันจะนอกเหนือการเป็นอยู่ทันที มันไม่ใช่ลักษณะการอยู่รึการคอยอยู่ และไม่ต้องถามตัวเอง มันจะอยู่ยังไงไม่ต้องถาม มันจะไม่ใช่การคอยอยู่ เรียกว่านอกเหนือการเป็นอยู่ หรืออีกอย่างนึงก็เรียกว่าโดยความไม่ยึดติดอยู่แล้วนั่นเอง คือความไม่ยึดติดอยู่แล้วนั่นเอง ฉนั้นทุกอย่างจึงไม่ต้องวิตก ทุกอย่างจึงไม่ต้องกังวล ไม่ต้องไปหลงกังวลไม่ต้องไปหลงวิตกอะไร แบกก็ไม่ใช่วางก็ไม่ใช่ลูก คอยติดก็ไม่ใช่คอยหลุดก็ไม่ใช่ ฉนั้นไม่ต้องไปกังวลอะไร ไม่ต้องไปวิตกอะไร จิตมันจะแบบใหนอย่างไรก็ตามลูก คอยติดก็ไม่ต้องคอยหลุดก็ไม่ต้อง เหมือนเดิมลูกไม่ต้องไปคอยติดคอยหลุดซ้อนลงไปอีกไม่ต้อง

กระแสวิบากทางจิตทั้งหลายลูกก็จะผ่านมาเองผ่านไปเอง ติดก็ไม่ต้องหลุดก็ไม่ต้อง เหมือนเดิม ก็จะไม่มีอะไรไปคอยติดไม่มีอะไรไปคอยหลุด อย่างดีก็จะเป็นแค่อนุสัยของจิตของจริต เก่าๆที่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป  ความนึกคิดบ้างความจำบ้างอะไร ลอยมาลอยไปผ่านมาผ่านไปของมันเอง แต่ก็จะไม่มีอะไรที่เข้าไปคอยติดที่เข้าไปคอยหลุดกับมันลูกก็ไม่ต้องไปคอยติดคอยหลุดอะไรเท่านั้นแหละ แล้วจะไม่มีโมหะ ซ้อนในกรรมอนุสัยทั้งหลาย เอ้ากรรมทั้งหลายทั้งปวง อโหสิ อโหสิ อโหสิ อโหสิ เอ้า โสโสโสโสโส

No comments:

Post a Comment