Monday, February 11, 2013

มายาการแห่งเงื่อนไข

ที่รัก เธอทั้งหลายเคยสงสัยไหมว่าทำไม…

ความขัดแย้งในสังคมจึงมีมากขึ้น
ความขัดแย้งในสถาบันครอบครัวจึงมีมากขึ้น
ความขัดแย้งในที่ทำงานจึงมีมากขึ้น
ความขัดแย้งในเรื่องราวต่างๆที่ไม่ควรจะเป็นเรื่องจึงมีมากขึ้น
หรือแม้กระทั่งความขัดแย้งกับตัวเองก็ยังมากขึ้นทุกวันๆ

ความขัดแย้งทั้งหลายเหล่านี้ล้วนมีสาเหตุมาจากปัญหาเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น
และปัญหานี้ก็เป็นปัญหาที่ไม่มีใครกล้าที่จะแก้ไขมัน เพราะมันคือจุดมุ่งหมายของตน
ปัญหาหนึ่งเดียวนี้คือ "เงื่อนไข" นั่นเอง

ที่รัก...เวลาคนสองคนแต่งงานกัน มันก็เกิดจากเงื่อนไขที่ตรงกัน
พอเงื่อนไขของแต่ละคนเปลี่ยนไป มันก็ถืงเวลาพลัดพรากจากกัน
เวลาสังคมสงบสุข มันก็เกิดจากผู้คนในสังคมไร้เงื่อนไขแก่กัน
หรือยอมรับและเคารพเงื่อนไขของกันและกัน
พอเงื่อนไขของผู้คนเปลี่ยนไป มันก็ถึงเวลาขัดแย้ง ทะเลาะเบาะแว้งกัน
แม้กระทั่งเวลามีเงื่อนไขที่ถูกใจมาสองอย่างให้เลือก เราก็ยังขัดแย้งกับตัวเองเลย

ปัญหาเหล่านี้ก็เกิดจากเงื่อนไขที่ต่างคนต่างก็ตั้งขึ้นมาเพื่อตนเองนั่นแหละ
แล้วยึดถือเป็นธรรมนูญแห่งชีวิตตน เป็นกรอบของการดำเนินชีวิต
ขึ้นชื่อว่ามีกรอบแล้ว มันจะพ้นจากความอึดอัดคับแคบไปได้อย่างไร
ชีวิตของผู้คนทุกวันนี้จึงเหมือนถูกกักขังอยู่ในความฝันของตัวเอง
ถูกขังอยู่กับความต้องการของตน เป็นทาสในเงื่อนไขแห่งตน
แล้วก็เข้าไปใช้ชีวิตกันในฝัน เพื่อไล่ตามเงื่อนไขต่างๆ ตามกรอบที่ตนวาดหวังเอาไว้
พยายามดิ้นรนตอบสนองต่อความฝันของตนอย่างเอาเป็นเอาตาย
จนการสื่อสารกับคนอื่นล้มเหลว ความสัมพันธ์กับคนรอบข้างล้มเหลว
คุยกันไม่รู้เรื่อง คุยกันไปคนละเรื่อง เรื่องใครเรื่องมัน คนละทิศคนละทาง
ก็เพราะเราเอาแต่สื่อสารเพื่อให้ได้เงื่อนไขตามที่เราต้องการเพียงเท่านั้น
แล้วสุดท้ายเราก็ตกอยู่ในความวังเวงของเงื่อนไขที่เราสร้างขึ้นมาเอง
แล้วเธอทั้งหลายจะโทษใครดี?

โลกนี้ก็ใบเท่าเดิม แต่มนุษย์เพิ่มขึ้นทุกวัน
แล้วเงื่อนไขก็เพิ่มตามจำนวนผู้คนที่เพิ่มขึ้นเป็นทบทวี
แล้วเธอคิดว่าโลกนี้มันจะพอกับเงื่อนไขของทุกคนหรือที่รัก?

เมื่อโลกนี้ไม่มีเพียงพอสำหรับเงื่อนไขของทุกคน
การเบียดเบียน เบียดบังจึงเริ่มขึ้น เพื่อให้เราได้สนองเงื่อนไขของเราให้เป็นจริง
ทุกคนตกเป็นทาสแห่งเงื่อนไข ไม่สามารถละทิ้งเงื่อนไขของตนได้
แม้เงื่อนไขทั้งหลายที่ตนยึดนั้นจะนำมาซึ่งความทุกข์ความอึดอัดขัดเคืองก็ตาม
เพราะทุกคนได้แต่เชื่อว่า เมื่อสนองเงื่อนไขของตนได้แล้วก็จะมีความสุข

ว่าแล้วเกมเก้าอี้ดนตรีจึงเริ่มขึ้น เพื่อแย่งชิงสิ่งต่างๆที่ไม่เคยพอสำหรับตัณหาคน
เพื่อให้ตนเกิดความมั่งคั่ง ขณะที่ยัดเยียดความขาดแคลนให้ผู้อื่นไปพร้อมๆกัน

ที่รัก...นับตั้งแต่อดีตเป็นต้นมา มีตัวอย่างไหมที่ใครสักคนจะหยุดสนองเงื่อนไขตนเมื่อได้สมปรารถนา?
มีไหม?...ลองยกตัวอย่างหน่อยสิ

โดยความเป็นจริงแห่งเงื่อนไขแล้ว เมื่อเราสนองมันจนสำเร็จ
มันก็จะเกิดเงื่อนไขใหม่ขึ้นมาอีกไม่รู้จบ เป็นมายาการที่หลอกให้เราวิ่งไปข้างหน้า
เราจึงไม่เคยเห็นคนที่ "หยุด" การมีเงื่อนไขเลยนับจากอดีตเป็นต้นมา

จวบจนกระทั่งพระพุทธเจ้าได้ลงมาจุติบนโลกใบนี้
ลงมาเพื่อบอกว่าเงื่อนไขทั้งหลายที่เราไปตั้งเอากับธรรมชาติซึ่งมันไม่ใช่อะไรนั่นแหละคือเหตุแห่งทุกข์
เพราะเงื่อนไขก็เกิดจากตัณหาความอยากความต้องการอันไม่รู้จบ
เป็นความต้องการที่จะเติมเต็มความวังเวงในชีวิตที่มันไม่มีอะไรแน่นอนสักอย่างเดียว
ซึ่งมันก็จะไม่เคยเต็ม ไม่เคยจบ ไม่เคยพอ ได้แต่วังเวงอยู่อย่างนั้น
เพราะธรรมชาติของสรรพสิ่งมันเป็นแบบนั้นอยู่ตลอด
มันชั่วคราวอยู่อย่างนั้นไม่เคยเปลี่ยน
มันเสื่อมไปอยู่อย่างนั้น มันยึดอะไรไม่ได้อยู่อย่างนั้นตลอด
เหตุนี้เองทุกคนจึงเห็นว่ามีเส้นทางที่ทอดยาวไปเบื้องหน้า เป็นเส้นทางที่ชวนวังเวงใจอย่างยิ่ง
วังเวงแม้กระทั่งเราจะเดินไปพร้อมๆกันก็ตาม
เพราะไม่มีใครเคยเห็นตอนจบ ไม่มีใครรู้ว่าจะจบยังไง
ได้แต่เดินหน้าไปเรื่อยๆ ทั้งๆที่มันไม่ได้เดินไปไหนไกลเลย
ได้แต่หลงวนเวียนอยู่กับตัวเอง อยู่กับเงื่อนไขอันคับแคบของตน
แล้วก็ทุกข์ อึดอัดขัดเคืองอยู่อย่างนั้นจนตาย แม้กระทั่งกับผู้ที่มั่งคั่งที่สุดในโลกก็ไม่ละเว้น

และไม่ว่าใครจะยอมรับหรือไม่ยอมรับความจริงนี้ก็ตาม มันก็จะเป็นอยู่อย่างนี้ตลอด
ไม่ว่าใครจะเข้าใจหรือไม่เข้าใจความจริงนี้ก็ตาม มันก็จะเป็นอยู่อย่างนี้ตลอด ไม่เคยเปลี่ยน
ธรรมชาติทุกอย่างไม่เคยมีเงื่อนไขกับเรา แต่เราเองนั่นแหละที่ไปมีเงื่อนไขกับธรรมชาติเสียเอง
มันจึงทุกข์ มันจึงคับแค้น ไม่จบสิ้นเสียที

อย่าเลยที่รัก อย่ากักขังหน่วงเหนี่ยวตัวเองเอาไว้ในเงื่อนไขแห่งตนเลย
เพราะมันก็รังแต่จะก่อความคับแคบ อึดอัดขัดเคืองในเงื่อนปมนั้นๆ
แล้วอย่างนี้จะเรียกว่าอิสรภาพได้อย่างไร?

ก็ให้มันไร้เงื่อนไขกับทุกสิ่งทุกอย่าง เพราะธรรมชาติมันเป็นอย่างนั้นไม่เคยเปลี่ยน
และไม่มีใครแม้แต่คนเดียวที่จะฝืนความจริงอันนี้ได้เลย แล้วจะแข่งกันฝืนธรรมชาติทำไม
ในเมื่อมันเป็นสาเหตุแห่งทุกข์ทั้งหลายในชีวิต ก็ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปของมันเองแบบไร้เงื่อนไข
ให้มันไร้เงื่อนไขแม้กระทั่งกับกายกับใจของตน ทุกข์อันเกิดจากความคับแคบในเงื่อนไขต่างๆก็จะหมดไป
แล้วนั่นแหละคือ สันติสุขในใจที่แท้จริง ที่ไม่สามารถแสวงหาเอาจากเงื่อนไขใดๆในโลกนี้ได้อีกแล้ว
...นิพพาน

No comments:

Post a Comment