Monday, February 11, 2013

มึงนั่นแหละ…ตัวปัญหา

โลกนี้จริงๆแล้วมันไม่เคยมีปัญหา
ไม่เคยมีอะไรมีปัญหากับอะไร
เพราะมันไม่มีใคร หรือไม่มีอะไรคิดว่าอะไรเป็นตัวเอง
ทุกอย่างล้วนเกิดขึ้นเอง แล้วก็เสื่อมลงเองทั้งนั้น
จึงไม่มีใครหรืออะไรเสียใจกับสิ่งที่เสื่อมไปอยู่เองแล้ว
แต่พอมี “มึง” เข้ามา ทุกอย่างมันเลยอีนุงตุงนังไปหมด
ก็เพราะมึงนั่นแหละ...ตัวปัญหา

พอมึงมีปัญหาคนเดียวไม่พอ มึงก็พากูมาแก้ปัญหาให้มึงด้วย
ปัญหาของมึงก็เลยกลายเป็นปัญหาของกูไปอีก
พอกูแก้ปัญหาไม่ได้ดังใจมึง มึงก็มีปัญหาขึ้นมากับเรื่องใหม่อีก
แล้วกูก็มีปัญหากับปัญหาเรื่องใหม่ของมึงอีก
มึงรู้ไหมว่ามันไม่จบสิ้นหรอก
ก็เพราะมึงและกูนั่นแหละ...ตัวปัญหา

สิ่งต่างๆทั้งหลายก็อยู่ของมันดีๆอยู่แล้ว
แต่พอมีมึงเข้ามา มึงก็ไปมีปัญหากับสิ่งต่างๆ
...ที่มันไม่เคยมีปัญหาอะไรกับตัวมันเอง
พอมีมึงเข้ามา มึงก็ไปมีปัญหากับผู้คนมากมาย
...ที่มันก็แบกปัญหาของตัวเองอยู่แล้ว
พอมีมึง พอมีกู คนละปัญหาสองปัญหา มากระทบกัน
มันก็เลยเกิดปัญหาร่วมกันให้ฉิบหายวุ่นวายหนักเข้าไปอีก
ก็เพราะมึงและกูนั่นแหละ...ตัวปัญหา

สรรพสิ่งทั้งหลายนั้นไม่เคยมีปัญหาอะไรกับอะไรอยู่แล้ว
สรรพชีวิตล้วนเป็นไปตามกรรมที่ตัวเองก่ออยู่แล้ว
ทุกอย่างล้วนเป็นไปตามเหตุ ปัจจัย
...และได้รับผล อันพอดิบพอดี ลงตัวตามกรรมอยู่แล้ว
แต่พอมีมึง พอมีกูขึ้นมา มันก็เลยไม่พอใจ ไม่พอดี
เปลี่ยนนั่นเปลี่ยนนี่ หนีนั่น หนีนี่ จนมึงพอใจ
พอปัญหาเก่าจบไป ปัญหาใหม่ก็ตามมา เข้าแถวเรียงคิวอย่างเป็นระเบียบ
หรือบางที...ปัญหาทั้งหลายก็แย่งกันรุม ซะจนมึงไม่ไหวจะเคลียร์
แล้วมึงคิดว่ากูจะเคลียร์ได้ไหมเล่า?
ปัญหาของมึงเองทั้งนั้น

แม้แต่ร่างกายและจิตใจที่มึงคิดว่าเป็นของมึงเอง
มันก็เป็นไปตามเหตุ และปัจจัย...ตามผลของกรรม
มึงก็ยังไม่พอใจ ก็กระเสือกกระสนดิ้นรน
เอามันไป...พักผ่อน
เอามันไป...ตากอากาศ
เอามันไป...เที่ยวสนุกสนาน
เอามันไป...เดินจงกรม
เอามันไป...นั่งสมาธิ
เอามันไป...นั่งดูลมหายใจ (มึงจะบ้าเหรอ)
เอามันไป...เข้าสปา
เอามันไป...สงบจิต สงบใจ
เอามันไป...ปลีกวิเวก
แล้วในที่สุดมึงก็จะสาละวนกับ “ตัวมึงเอง” ไม่จบสิ้น
ก็เพราะมึงนั่นแหละ...ตัวปัญหา
ไปที่ไหนก็มีแต่ปัญหา

หากเฉลียวใจกันสักนิดก็จะรู้ว่า เพราะมึงและกูนั่นแหละ...ตัวปัญหา
ก็ทุกอย่างล้วนเป็นไปตามเหตุ ปัจจัย
...และเกิดผล อันพอดิบพอดีตามผลของกรรมอยู่แล้ว
...ไม่ขาดไม่เกิน พอดิบพอดีอยู่แล้ว
แล้วมึงจะเอาอะไรอีก...
ถ้ามึงจะเอาอะไรที่มากกว่าสิ่งที่มึงสมควรจะได้รับ
มันก็จะเป็นกรรมผูกพันให้ยุ่งยากต่อไปในภายหน้าอีก
...ไม่จบไม่สิ้น

ในเมื่อมึงและกูนั่นแหละ ...ตัวปัญหา
ไปที่ไหนๆก็ไปมีปัญหากับสิ่งต่างๆ ที่มันไม่มีปัญหาอะไรกับตัวมันเองอยู่แล้ว
งี่เง่ายิ่งกว่าหมาไล่งับหางตัวเอง ดูแล้วน่าสมเพช
ถ้ามึงจะแก้ปัญหาให้ได้ถาวรจริงๆก็ ช่างมันสิ
ก็ไม่ต้องไปยุ่งยากสนองกิเลสตัณหาของตัวมึงซะสิ...กล้าไหมเล่า
ถ้ามันจะอยากโน่นอยากนี่ก็ช่างมันซะทุกอย่างไปเลย...กล้าไหมเล่า
ไม่ต้องไปดูดำดูดีอะไรกับกายกับใจของมึง...ก็ช่างมัน...กล้าไหมเล่า
เพราะถ้าขืนไปสนองกิเลสของมึงอยู่ตลอด ปัญหาก็ไม่จบ
มันก็จะอะไรๆกับความเป็นมึงอยู่ตลอด ยุ่งยากวุ่นวายไม่รู้จบ
มันก็จะอึดอัด ขัดเคือง คับแคบ ในกาย ในใจที่มันก็ไม่ใช่ของมึงอยู่ตลอด
ปัญหาทั้งหลายมันก็เกิดจากตัวมึงนั่นแหละที่เข้าไปยึด
ยึดในทุกสิ่งที่มันไม่เคยมีปัญหาอะไรกับตัวมันเองอยู่แล้ว
ปัญหาไม่ใช่เกิดจากมัน ไม่ใช่เกิดจากกู
แต่มึงนั่นแหละ...ตัวปัญหา
เพียงแค่เข้าไปยึดในสิ่งต่างๆ ก็จะตกเป็นทาสของตัวมึงเองไปแล้วทันที
ก็ใครเล่าที่เข้าไปยึด ถ้าไม่ใช่ตัวมึง
ก็ตกเป็นทาสตัวมึงเองอยู่อย่างนั้นจะไปโทษใครได้เล่า

ก็ประกาศอิสระภาพจากตัวมึงเองไปเลย
ทุกอย่างก็ช่างมัน จะกายจะใจแบบไหนก็ช่างมัน
เพราะไม่มีอะไรที่เป็นของมึงจริงๆอยู่แล้ว
แล้วมึงจะหวงแหนอารมณ์บ้าบอชั่วครั้งชั่วคราวไปอีกทำไม
ก็ช่างมัน...แล้วนั่นแหละ เดี๋ยวมันก็จะเป็นอิสระจากตัวของมึงเองไปตลอดกาล
อิสระจากตัวมึงเองนี้ ก็คือนิพพานนั่นไง

คิดว่ามึงน่าจะโอเค ไม่งั้นกูก็ไม่ไหวจะเคลียร์....

No comments:

Post a Comment