Thursday, February 28, 2013

สัจธรรม ไม่ยาก ไม่ง่าย

มีคนจำนวนมากที่มักจะพูดกันว่าสัจธรรมเป็นเรื่องยาก เป็นเรื่องที่เหนือวิสัยที่จะเข้าใจได้ เป็นสุดยอดแห่งธรรมที่ไม่อาจเอื้อมสำหรับนักปฏิบัติที่เพิ่งเริ่มต้น

ทั้งหมดนี้เป็นเรื่องที่เข้าใจผิดไปเองทั้งนั้น จะเรียกว่าคิดเอง เออเอง สะดุดขาตัวเองก็ได้

สัจธรรมจริงๆนั้นไม่ยาก ไม่ง่าย เพราะสัจธรรมจริงๆนั้นไม่ใช่อะไรที่จะให้ยึดถือได้เลยแม้แต่นิดเดียว แล้วมันจะยากจะง่ายได้ยังไง

ที่ว่ายากก็เพราะพยายามที่จะนำสัจธรรมไปเป็นแนวปฏิบัตินั่นไง เป็นตัณหาซ้อนลงบนสัจธรรมอีก นัยว่าถ้าจะนิพพานก็ขอนิพพานด้วย "ตัวเอง"

แน่ะ..เอาอีกแล้ว อัตตา ทิฏฐิมานะเยอะจริงๆ ก็ถ้ายังตัวเองอยู่มันก็ไม่จบหรอกครับ ที่จบได้น่ะเพราะไร้ตัวตน

แล้วก็ไม่ต้องไปคิดว่ามันง่ายด้วย เพราะมันก็ยังมีตัวเองเข้าไปง่ายอีกนั่นแหละ สัจธรรมจริงๆมันไม่ยาก ไม่ง่าย

ประโยคหรือวลีที่หลวงพ่อโพธิ์ศรีสุริยะ เขมรโตท่านอยู่พูดเสมอๆว่า นิพพานอยุ่แล้ว ไม่เกิด ไม่ดับอยู่แล้ว ว่างอยู่แล้ว วางอยู่แล้ว "ไม่" อยู่แล้ว ฯลฯ นั้นคือท่านให้ "หยุด"

เหมือนกับที่พระพุทธเจ้าทรงถามเอากับองคุลิมาลว่า "เราหยุดแล้ว ท่านหยุดหรือยัง" นั่นไง

รหัสนัยแห่งพระนิพพานจริงๆมันก็แค่สั้นๆ คือ "หยุด" คิดมากไปได้ ชาวบ้านชนบทเขาฟังก็จบกันเยอะแยะ แต่คนเมืองฟังไม่จบ ฟังแล้วเอาไปคิด เอาไปวิเคราะห์

แล้วโดยวิสัยแห่งปุถุชนก็จะถามต่อว่าหยุดอะไร หยุดอย่างไร? คือไปพยายามที่จะทำให้มันหยุดอีก ขอมีตัวเองเข้าไปมีส่วนร่วมในการหยุดตลอด มันก็ไม่จบน่ะสิ ที่ให้หยุดนี่ก็คือหยุดตัวเองนั่นแหละ ตัวเองในรู้ ตัวเองในเห็น ตัวเองในสัมผัส ตัวเองในอายตนะ ตัวเองในปัญญา ตัวเองในสติ ตัวเองในสมาธิ ตัวเองในศีล ตัวเองในธรรม ตัวเองในการปฏิบัติ ตัวเองในความเข้าใจ นี่แหละหยุดให้หมด แต่อย่าเอาตัวเองไปหยุดอะไรนะเดี๋ยวจะหลงซ้ำซ้อนไปอีก

เพราะมีตัวเองเข้าไปซ้อนในอะไรๆเมื่อไหร่ มันก็จะเป็นตัณหาในสิ่งนั้นเรื่อยไปไม่รู้จักจบ จบให้ตัวเองก็ไม่ได้ มันจะคอยมีตัวเองในสัจธรรม ตัวเองในนิพพานอยู่ตลอด มันจึงยากนั่นไง ยากเพราะตัวเองทั้งนั้น

ก็หยุดเอาตัวเองไปอะไรๆ ไม่ต้องไม่ตั้ง ไม่อะไรกับอะไร นั่นแหละคือหยุดเอาตัวเองไปซ้อนบนอะไรๆ แล้วความหลง ตัณหา อุปาทานมันก็จะสลายคลายออกเอง หยุดตัวเองในการบังคับจิตบังคับใจเสีย ก็ปล่อยเลย จะแบบไหนก็ช่างมัน มันก็จะหมดตัวตนในจิตไปเอง

เสียแต่ว่า ทุกวันนี้ผู้คนทั้งหลายนั้นไปเจริญตัวเองในอะไรๆมากันจนเพียบแล้วนั่นแหละ พอจะหยุดมันก็หยุดไม่ได้ ก็ช่างมันเลย ไม่ไปส่งเสริมมัน เดี๋ยวมันก็ดับลงไปเอง คลายของมันเอง อย่าไปอยากให้มันหยุดก็แล้วกัน

ก็ไอ้ที่คิดว่ายากน่ะ เพราะมัวแต่หลงไปให้อนาคตกับมัน หลงไปประเมิน "ตัวเอง"(อีกแล้ว) ว่ายังแค่เริ่มต้น คงจบไม่ได้ ซึ่งทั้งหมดนี้ก็คือการหลงบังตัวเองจากสัจธรรมทั้งนั้น

คิดดูก็แล้วกันว่าขนาดองคุลิมาลฆ่าคนเกือบพัน ท่านยังไม่คิดอะไรๆขึ้นมาบังตัวเองมากมายเหมือนคนสมัยนี้ ท่านจึงได้บรรลุธรรมเมื่อได้ฟังพระพุทธเจ้าประโยคเดียวนั่นแหละ

ลองถามตัวเองก็แล้วกันว่า คนทุกวันนี้มันกรรมหนักขนาดไหนถึงได้ฟังสัจธรรมแล้วไปติดตรงทิฏฐิของตัวเองตลอด

ก็ไม่ต้องมีตัวตน(ทิฏฐิ ความเห็น ความหมาย)กับสัจธรรม ฟังให้ตรงๆ มันก็จบได้ทั้งนั้น หมดยาก หมดง่ายทันที

No comments:

Post a Comment