Tuesday, February 5, 2013

ไม่ต้องเผื่อ ไม่ต้องเพื่อ

เงื่อนไขและความคาดหวังของเราต่อสิ่งต่างๆในชีวิตนั้น...
มันแอบซ่อนอย่างแนบเนียนอยู่ในทุกวินาทีของชีวิตเรา
มันแอบซ่อนอยู่ในคำว่า "เพื่อ" เวลาเราจะทำสิ่งต่างๆ
มันแอบซ่อนอยู่ในทุกๆ "จุดประสงค์" ก่อนที่เราจะทำอะไร
และมันแอบซ่อนอยู่ในทุกๆการกระทำของเรา
คำว่า "เพื่อ" นี้เองที่พันธนาการเราเอาไว้กับสิ่งต่างๆ

เงื่อนไขและความคาดหวังเป็นสิ่งที่พาให้เราเดินไปข้างหน้า
ดิ้นรนเพื่อความหมายสักอย่าง
เพื่อที่จะสิ้นความหมายลงในทันทีเมื่อถึงจุดหมาย
...ราวกับดอกไม้ไฟที่สิ้นแสงในเสี้ยววินาทีเมื่อทะยานถึงฟ้า
และสุดท้ายมันก็ไม่มีอะไรเลย...

ทุกอย่างในชีวิตก็เหมือนกับการจุดดอกไม้ไฟนั่นเอง
เป็นดอกไม้ไฟที่ถูกจุดขึ้นอยู่ตลอดเวลา
ทะยานขึ้นท้องฟ้าเพื่อที่จะดับหายไปในที่สุด
ไม่มีวินาทีไหนเลยที่จะคงค้างอยู่บนฟ้าไปตลอดกาล...ไม่มี

ดังนั้นการที่เราพยายามจะเก็บห้วงเวลาใดห้วงเวลาหนึ่งเอาไว้ในความทรงจำ
หรือพยายามที่จะดึงรั้งสิ่งใด เหตุการณ์ใด หรือคนไหนที่เรารัก เราชอบ เอาไว้กับตัว เอาไว้กับใจ
มันก็เหมือนการที่เราพยายามที่จะรั้งดอกไม้ไฟที่จุดขึ้น ให้คงอยู่บนฟ้าไปตลอดกาล
และความพยายามนี้เองที่จะนำความทุกข์มาสู่เราในที่สุด
เพราะมันเป็นไปไม่ได้...

ทุกเวลา ทุกนาที ทุกวินาทีของชีวิต ของสรรพสิ่งต่างๆ มันก็สมบูรณ์แบบของมันเองอยู่แล้ว
ไม่มี "ใคร" ที่จะต้องอาลัยอาวรณ์กับอดีต
ไม่มี "ใคร" ที่จะต้องกังวลไปกับอนาคตข้างหน้า
ไม่มี "ใคร" ที่จะต้องหนักใจกับปัจจุบันที่อยู่ตรงหน้า
ไม่ว่าจะสำเร็จหรือล้มเหลว จะดี จะเลว จะโง่ จะฉลาด
ทุกๆขณะ มันก็ "โอเค" อยู่แล้วของมันเอง
ถ้าเราไม่พอใจมันไปเสียเอง แล้วจะโทษใครได้เล่า ถ้าไม่โทษ "เรา"

เหมือนดอกไม้ไฟที่ทะยานขึ้นฟ้า
มันแตกตัวออกบนท้องฟ้า...แล้วมันก็ผ่านพ้นไป
นั่นคือธรรมชาติของมัน
มัน "โอเค" อยู่แล้วของมันเอง
ถ้ามันจะ "ไม่โอเค" ก็เพราะเราเองที่ไม่โอเคกับมัน
แล้วจะโทษใครได้เล่า ถ้าไม่โทษ "เรา"

ก็ไม่ต้องเผื่อคำว่า "เพื่อ" เข้าไปในการที่จะทำอะไรต่ออะไร..ให้มันหนักอกหนักใจ
ไม่ต้อง "คาดหวัง" ในสิ่งต่างๆที่เราทำ...ให้มันหนักอกหนักใจ
เพราะทุกสิ่งที่เราทำแล้ว มันก็จะผ่านไป ยังไงก็ผ่านไป
และมันก็ "พอดี" หรือ "สมบูรณ์" ของมันอยู่เองแล้ว...อย่างนั้นเสมอ
ไม่มี "ใคร" ที่จะต้องรับผิดชอบกับอดีตที่ผ่านไป
ยกเว้นแต่เราจะเอามันกลับมาตอกย้ำเสียเอง
แล้วจะโทษใครได้เล่า...ถ้าไม่โทษ "เรา"

ก็ไม่ต้องตอกย้ำอะไร
ก็ไม่ต้องดึงรั้งสิ่งไหน
ก็ไม่ต้องทำสิ่งต่างๆเพื่ออะไร
ก็แค่ทำไปเปล่าๆ...อย่างนั้น บริสุทธิ์ในการทำทุกๆอย่าง
เพียงแค่นี้ ก็พ้นจากทุกข์แล้ว ก็พ้นจากพันธนาการแล้ว
ทุกสิ่งทุกอย่างที่มันผ่านมา ก็ให้มันผ่านไป...ปล่อยมันผ่านไป
ก็จะไม่มี "ใคร" ที่ไปทุกข์ "ทน" กับอะไร
เพราะทุกอย่างล้วนผ่านไป...ไม่หวนคืน
เหมือนดอกไม้ไฟที่ทะยานขึ้นบนท้องฟ้า...
แล้วก็ดับไป จางไปกับสายลม...

No comments:

Post a Comment