Thursday, February 7, 2013

ยุติเหตุ ไม่ใช่สร้างเหตุ


ระบบวิปัสสนากรรมฐานสอนให้พากเพียรสร้างเหตุให้ดีแล้วผลซึ่งก็คือนิพพานจะตามมา คือทำอะไรก็ได้แบบนั้น หรือที่เรียกกันว่า มรรคผลนิพพานนั่นเอง

ทั้งหมดมันเป็นความเข้าใจที่ผิดครับ

ในวงจรปฏิจจสมุปบาทหรือวงจรการเกิดเป็นสังสารวัฏนั้น "เหตุ" เริ่มมาจากโมหะอวิชชา หรือความไม่รู้ว่าหลง ความไม่รู้ว่าทุกสิ่งทุกอย่างนิพพานอยู่แล้ว ความไม่รู้ว่าทุกอย่างมันไม่เป็นตัวเป็นตนอยู่แล้ว แม้กระทั่งกายหรือจิตเอง  "ผล" ที่ได้จึงตามมาเป็นสังสารวัฏทั้งหมด

สังสารวัฏเกิดขึ้นได้เพราะ "หลง" เข้าไปสร้างเหตุทั้งนั้น เรื่องความเข้าใจเกี่ยวกับ มรรค ผล นิพพาน ที่ต้องเข้าไปสร้างเหตุก็ผิดเหมือนกัน เพราะเหตุก็คือกรรม ผลของมันก็คือกรรมนั่นเอง

มรรคมีองค์แปดนั้น เป็น "อริยมรรค" นะครับคุณพี่ อย่ามั่ว!!!

ซึ่งนั่นก็แปลว่า อริยมรรคไม่มีการ "หลง" เอา "ตัวตน" เข้าไปดำเนินหรือเข้าไปเจริญในมรรคนั้นๆแล้วจะเกิดเป็นอริยมรรค แต่อริยมรรคเป็นทางดำเนินไปเพื่อการสลายตัว สลายตน สลายกรรมทั้งหลายทั้งปวง ซึ่งก็คือการยุติ "เหตุ" แห่งความหลงทั้งหลายทั้งปวงลงเสีย แล้วผลซึ่งก็คือความดับแห่งโมหะความหลง หรือนิพพานก็จะเป็นไปเอง ยุติกรรม ก็นิพพานทันที

อริยมรรคนั้นดำเนินไปเองหลังจากที่ได้เคยตรงต่อนิโรธแล้วแม้ครั้งเดียว ไม่ใช่เดินมรรคไปสู่นิโรธ ไม่งั้นคุณพี่ก็ต้องไปแก้อริยสัจสี่ใหม่ให้เป็น ทุกข์ สมุทัย มรรค นิโรธ เพื่อที่จะได้สนองกิเลสในการปฏิบัติของตนเองและพวกพ้องได้อย่างสาแก่ใจ

ดังนั้นเรื่อง มรรค ผล นิพพาน ที่เข้าใจกันทั่วบ้าน ทั่วเมือง(หรือทั่วโลก) ว่าเป็นการสร้าง การทำสิ่งหนึ่งแล้วได้ผลเป็นอีกสิ่งหนึ่งก็เป็นความหลงครับ เพราะถ้ากฏไตรลักษณ์(ซึ่งก็คือรหัสนัยแห่งพระนิพพาน)ถูกต้อง คือ ทุกอย่างมันชั่วคราว บังคับไม่ได้ และไม่เป็นตัวเป็นตน แล้วมันจะมีอะไรได้อะไรเล่า จะมีใครเข้าไปทำอะไรได้เล่า(นอกจากกรรม) มีใครได้อะไรจากการเอาอัตตาตัวตน หลงเข้าไปเจริญมรรคหรือไงเล่า

ถ้าคุณเอาอัตตา ตัวตน ที่มันหลงกันอยู่แล้วไปเจริญมรรค ไปดำเนินมรรค ผลที่ได้คือการหลงเข้าไปเจริญอัตตาโดยไม่รู้ตัวครับ หลงคิดว่ามีนิพพานรออยู่ข้างหน้า หลงว่ามีนั่นมีนี่ หลงว่าเรายังศีลไม่บริสุทธิ์ หลงว่าสติ สมาธิยังไม่มั่นคงแข็งแรง เลยต้องตะบี้ตะบันเจริญมรรคสะสมแต้มไปเรื่อยเหมือนสะสมแต้มบัตรเครดิต เพื่อที่จะให้ได้แต้มเยอะพอที่จะใช้คะแนนสะสมนั้นแลกกับนิพพาน ซึ่งมันผิด ก็เพราะเริ่มที่หลงไงเล่ามันเลยผิดตลอด!!

อริยมรรคนั้นคือวิถีแห่งการถดถอยของกรรม คือ ปล่อยให้กรรมเก่ามันดำเนินไป โดยไม่สร้างกรรมใหม่ แค่นี้กงกำกงเกวียนที่เคยหมุนไม่หยุดก็จะค่อยๆชะลอและหยุดลงเองครับ

ก็เพียงแค่ยุติเหตุแห่งความหลงลงเสีย ด้วยการไม่ต้องเอาตัวเอาตนซ้อนลงไปในสภาวะธาตุ สภาวะธรรมทั้งหลายที่มันดำเนินไปของมันอยู่แล้ว

ก็เพียงแต่ไม่ต้องไม่ตั้งใส่ลงไปในสิ่งที่มันดำเนินไปอยู่แล้ว ไม่ต้องไปมีความหมายความเห็นอะไรกับอะไรที่มันดำเนินไปอยู่แล้ว เท่านี้ เหตุแห่งความหลงก็ยุติ พอหยุดหลง หลงก็หมด นั่นแหละจะแจ้งไปเองว่า มันนิพพานอยู่แล้ว เพียงแต่มีหลงมาบังเอาไว้เท่านั้นเอง

ที่ระบบการสอนวิปัสสนากรรมฐานทำให้ทุกอย่างเป็นเรื่องยากก็เพราะมันเริ่มต้นที่ความหลงไง สร้างเหตุบนความหลง หรือหลงเข้าไปสร้างเหตุแห่งทุกข์เสียเอง หลงเข้าไปทำ หลงเข้าไปเจริญ หลงไปทำตัวทำใจแบบนั้นแบบนี้ก่อให้เกิดอัตตาตัวตน หลงถลำไปข้างหน้าเรื่อยไม่จบสิ้น แล้วเหตุแห่งความหลงมันจะยุติได้ยังไงเล่า

ก็ไม่ต้อง(ซ้อนตัวซ้อนตนลงไป) หรือไปมีความเห็นความหมายซ้อนลงไปในสรรพสิ่ง สรรพธรรม ไม่อะไรกับอะไรนั่นแหละ มันก็จบลงเองของมันตรงๆโดยที่ไม่ต้องเข้าไปทำอะไรให้ยุ่งยาก

ไม่งั้นมันจะกลายเป็น "อริ-เยอะ-มรรค" ทำตัว ทำใจ ทำกรรมกับจิตของตัวเองกันไม่จบไม่สิ้นเสียที

No comments:

Post a Comment