Tuesday, February 5, 2013

พันธนาการ

อิสรภาพที่แท้จริงนั้นไม่มีในโลก

ทุกๆชีวิตมีความเกี่ยวเนื่องติดพันกับสิ่งใดสิ่งหนึ่งเสมอ อย่างน้อยหนึ่งสิ่ง หรือแย่ไปกว่านั้นติดพันหลายๆอย่างพร้อมๆกัน ที่แน่นอนที่นสุดคือทุกคนเป็นทาสของกายและใจตนเอง ไปไหนไม่รอด จนหลงไปเข้าใจว่ากายนี้ใจนี้เป็นของเรา ซึ่งถ้าเราป็นเจ้าของมันจริง แล้วทำไมเราต้องตายด้วย ทำไมเราต้องทุกข์ด้วย ทำไมเราเลือกไม่ได้ที่จะให้มันอยู่ตลอดไป?

ก็เพราะในความเป็นจริงแล้วกายนี้ใจนี้ไม่ใช่ของเรา ไม่ใช่แม้กระทั่งตัวเรา ตัวตนของเราจริงๆจึงไม่มี ความเป็นส่วนตัวจึงเป็นเรื่องที่ละเมอไปเองทั้งนั้น ทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นเราคือพันธนาการที่เราสร้างขึ้นมากักขังตัวเองทั้งนั้น เป็นพันธนาการที่เหนียวแน่นที่สุดที่ทำให้เราหนีไม่พ้นไปจากการเกิด และการตาย

ที่บอกว่าการเกิด การตายนั้นเป็นธรรมดาของโลกนั้นก็ไม่จริง ก็เพราะมันจริงอยู่บนสมมติ จริงอยู่บนภาพมายาที่เราสร้างเองทั้งนั้น สัจธรรมหนึ่งเดียวที่เป็นจริงอยู่ตลอดนับจากอดีตกาลอันไกลโพ้นหาจุดเริ่มไม่ได้ จนถึงอนาคตเบื้องหน้าที่มองหาปลายไม่เจอนั้น ก็คือทุกอย่างมันไม่มีอะไรยึดติดกับอะไรอยู่แล้ว ทุกอย่างมันไม่มีความหมายอะไรอยู่แล้ว ไม่อยู่อย่างนั้นเองอยู่แล้วตลอด นี่แหละคือสัจธรรมเพียงหนึ่งเดียวที่ไม่เคยเปลี่ยนแปร แม้ว่าโลกจะล่มสลายไปหมดกี่หมื่มกี่พันรอบก็ตาม

และในเมื่อกายนี้ใจนี้คือพันธนาการ การใช้ชีวิตเพื่อชีวิต ก็คือการยอมรับว่า เราไม่มีวันออกไปจากวังวนแห่งการคุมขังนี้ได้เลย นี่คือทุกข์สามัญของสรรพสัตว์ทั้งหลาย

เมื่อใดก็ตามที่เราตั้งใจที่จะทำอะไร คิดอะไรก็ตาม "ทำ"เพื่อที่จะเป็นอิสระจากมัน หนีจากมัน ไปให้พ้นมัน มันก็เป็นเพียงการต่อสายโซ่ตรวนที่จองจำเราอยู่ให้ยาวขึ้น เหนียวแน่นขึ้นเท่านั้น มันไม่มีอิสรภาพที่แท้จริงถ้ายังยึดติดกับกายกับใจนี้ เพราะที่สุดแล้วเราก็จะติดวนอยู่ในห้องขังเดิมนั่นเอง ยิ่งดึงโซ่ที่ล่ามเราไว้ ด้วยแรงมากเท่าไหร่ แรงดึงนั้นก็จะกลับมาทำร้ายเราทีหลังมากเท่านั้น ยิ่งดิ้นยิ่งติด ยิ่งคิดยิ่งวน ยิ่งสู้ยิ่งเจ็บ

หนทางที่จะหลุดออกจากพันธนาการนี้ก็คือ เราจะไม่เล่นเกมไปกับมัน เกมหรือพันธนาการนี้ ที่เราสร้างขึ้นเองคือเกมที่ไม่มีฉากจบ ถ้าเรายังเล่นกับมัน มันก็จะยืดยาวไปเรื่อยไม่จบสิ้น จะออกจากเกมได้ก็ต้องเลิกเล่นเกมสถานเดียว ก็ปลงเสีย หยุดเสีย และไม่ดิ้นรนที่จะหนีจากมัน ไม่ใส่ใจอะไรกับมัน ช่างมันๆๆ มันจะบีบ จะรัด จะกดทับหรือสร้างทุกข์เวทนาให้เรามากแค่ไหนก็แล้วแต่ ก็ให้มันผ่านแล้วเลยไป ไม่ติดใจ ไม่ใส่ใจ ไม่ตอกย้ำ จมจ่อมกับความทุกข์ใดๆอีก ไม่ช้าก็เร็ว พันธนาการต่างๆก็จะคลายลง แล้วหลุดไปเอง นั่นแหละคืออิสรภาพที่แท้จริง

เป็นอิสรภาพที่นอกเหนือหรือยิ่งกว่าแม้กระทั่งกายและใจตนเองตลอดกาล

No comments:

Post a Comment