Monday, February 11, 2013

ออกจากความคับแคบในใจเธอ

เธอทุกข์ใช่ไหม?
เธอคงสงสัยว่าอะไรที่บีบคั้นให้เธอทุกข์?

ชีวิต?
การงาน?
ครอบครัว?
ชื่อเสียง เงินทอง?
หนี้สิน?

จริงๆแล้วทุกอย่างเริ่มต้นที่ "เธอ" ทั้งนั้น

เธอคงจำวัยแบเบาะของเธอเองไม่ได้
มันเป็นวัยที่เธอใหม่ต่อโลกนี้
รับรู้สิ่งต่างๆแบบไม่มีความหมาย ไม่มีเงื่อนไขอะไร
เธอจึงไม่คิด เธอจึงไม่ทุกข์
แม้จะร้องไห้ แม้จะเจ็บป่วย
แต่เมื่อมันจบ มันก็จบลงไปตรงนั้นทันที
ไม่มีอะไรค้างคา

แต่เมื่อเธอเติบใหญ่ขึ้น ได้เรียนรู้ ได้จดจำ
ความหมายแห่งสรรพสิ่งทั้งหลาย
ได้เข้าใจเงื่อนไขทางสังคม เงื่อนไขทางโลก
ยอมรับมันเข้ามา เลือกสิ่งที่เธอคิดว่าดี ผลักไสสิ่งที่เธอคิดว่าไม่ดีออกไป
แล้วเธอก็จินตนาการวาดฝันชีวิตของเธอไปตามความรับรู้และเข้าใจของเธอ
แล้วเธอก็เดินตามภาพในใจของเธอ
หวังและฝันว่าจะทำให้ความหวังของเธอที่คิดเอาไว้เป็นความจริงให้ได้

เมื่อเธอประสบความสำเร็จดังที่ฝันเอาไว้
เมื่อถึงจุดนั้น เธอก็จะรู้สึกว่างเปล่า วังเวง ไร้ค่าขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง
ความทุกข์จึงเริ่มต้นเมื่อความสมหวังมาเยือนนั่นเอง
แล้วเธอก็จะเริ่มดิ้นรนแสวงหาสิ่งใหม่ๆ ความหมายใหม่ๆอีก
เป็นแบบนี้เรื่อยไปไม่รู้จบ

แต่เมื่อใดที่มันไม่เป็นไปตามที่เธอหวัง ที่เธอฝัน
เธอก็ทุกข์ เธอก็อึดอัดขัดเคือง เธอก็รู้สึกบีบคั้น
แล้วเธอก็ดิ้นรน ต่อสู้ ไขว่คว้า สิ่งใหม่ๆ
พยายามหาเงื่อนไขอื่นๆที่จะบรรเทาความทุกข์
โดยหารู้ไม่ว่าเงื่อนไขทั้งหลายที่เธอคิดว่าจะช่วยเธอได้นั้น
ก็คือสิ่งที่กักขังเธอจากอิสรภาพทั้งปวง

เงื่อนไขและข้อแม้ทั้งหลายในใจเธอก็คือ กรงขังที่เธอสร้างขึ้นเพื่อกักขังตัวเองทั้งนั้น
แล้วจะโทษใครได้เล่า ในเมื่อความคับแคบนั้นเกิดขึ้นในใจเธอเอง

ความคับแคบในใจนี้ ทำให้เธอไม่ยืดหยุ่นต่อความเปลี่ยนแปลงอันเป็นนิรันดร์
ความคับแคยในใจนี้ ทำให้เธอต้องเป็นทุกข์
ความคับแคบในใจนี้ ทำให้เธอมืดมนอนธการต่อหนทางข้างหน้า
ความคับแคบในใจนี้ ทำให้เธอสิ้นหวังต่อสิ่งต่างๆ
อึดอัดขัดเคืองตลอดเวลา แม้เธอจะอยู่ในสถานที่ ที่สบายที่สุด

ความคับแคบในใจนี้ก็เกิดจากที่เธอเป็นคนผูกเงื่อนไขต่อสิ่งต่างๆทั้งหลายขึ้นมาเอง
แต่แล้วเธอก็ไปหาหนทางแก้ไขสิ่งต่างๆ ให้เป็นไปตามเงื่อนไขในใจของเธอเอง
เพื่อที่เธอจะได้หมดทุกข์ เพื่อที่เธอจะได้พบความสุขตามที่หวังเอาไว้

แต่หารู้ไม่ว่าสิ่งต่างๆทั้งหลายมันก็เปลี่ยนแปลงไปเป็นธรรมดา
เสื่อมสลายไปเป็นธรรมดา...ดุจเงาในน้ำที่วูบไหวดั่งภาพมายา

เมื่อเธอกักขังใจเธอเองเอาไว้กับมายาแห่งเงา
แล้วเธอจะหาความสุข ความสมหวังจากมันได้จริงหรือ?

ภาพมายาเหล่านั้นมันเป็นของมันอยู่อย่างนั้น เป็นธรรมชาติของมันอยู่แล้ว
เธอเองต่างหากที่ไปหลงผูกติดกับมันให้ทุกข์ไปเอง

ดังนั้นทางแก้ไขวิธีอื่นย่อมไม่มี
เพราะความฝันและความหวังของเธอและเราทุกคนล้วนสร้างอยู่บนภาพมายา
แล้วมันจะเป็นจริงได้อย่างไร?...

ก็ให้ออกจากความคับแคบในใจเธอเสียนับตั้งแต่บัดนี้
ให้หมดเงื่อนไขในใจกับสิ่งต่างๆทั้งหลาย แม้กระทั่งสิ่งอันเป็นที่รัก
ให้หมดเงื่อนไขแม้กระทั่งกับกายกับใจของเธอเองทุกประการ
เพราะทุกอย่างล้วนเป็นภาพมายาที่เธอสร้างขึ้นมาเองทั้งนั้น

เมื่อไหร่ก็ตามที่หมดเงื่อนไขในใจเธอโดยสิ้นเชิงแล้ว
เมื่อนั้นภาระต่างๆทั้งหลายที่เธอแบกเอาไว้ในใจก็จะหมดลงเองทันที
เพราะภาระทั้งหลายเหล่านั้น ล้วนถูกผูกขึ้นในใจเธอนั่นเอง
และภาระทั้งหลายนั้น ก็ล้วนเป็นเพียงภาพมายาเช่นเดียวกัน

นี่คืออิสรภาพที่พ้นไปจากเงื่อนไขหรือข้อแม้ต่อสิ่งต่างๆอย่างแท้จริง
อิสระแม้กระทั่งจากกาย จากใจของเธอเอง
เพราะ "เธอ" เองก็เป็นเพียงมายาแห่งเงาเฉกเช่นเดียวกัน

No comments:

Post a Comment