Saturday, February 9, 2013

จิตพิฆาต

รู้หรือไม่ว่าทำไมอายุมนุษย์ถึงได้น้อยลงๆนับจากอดีตเป็นต้นมา?

สาเหตุก็เพราะจิตของมนุษย์นั้นเป็นจิตที่เบียดเบียนทั้งต่อตนเองและผู้อื่น หรืออาจจะเรียกกันสั้นๆว่า จิตพิฆาต

โดยธรรมชาติของความเป็นสัตว์นั้น ต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอด ไม่เว้นแม้กระทั่งมนุษย์ เพียงแต่มนุษย์นั้นฉลาดกว่า ซับซ้อนกว่า รู้มากกว่า มนุษย์จึงมีกิเลสมากกว่า ต้องการมากกว่า กระหายมากกว่า

ถามจริงๆว่าใครกินข้าววันละ 10 มื้อ ใครกินข้าวทีละ 2 คำ ใครขับรถได้ทีละ 2 คันพร้อมกัน ฯลฯ

ไม่มีใช่ไหมครับ

ในอดีตนั้น ชีวิตของมนุษย์เรียบง่ายกว่าปัจจุบันมาก ก็เพราะไม่รู้มาก มันเลยไม่ฟุ้งมาก สิ่งอำนวยความสะดวกก็ไม่ได้มีมาก ก็เลยไม่ได้ดิ้นรนที่จะทำอะไรที่เกินความจำเป็นมาก ตกค่ำก็เข้านอน ตื่นเช้าก็ทำงานเลี้ยงตัวเอง พอมีพอกิน

แต่มาปัจจุบัน เราต้องมีมือถืออย่างต่ำ 2 เครื่อง ต้องมีโน๊ตบุ๊ค ต้องมีแท็ปเล็ต ต้องมีรถหลายๆคัน ทั้งๆที่ขับได้ทีละคัน ต้องมีแฟนทีละหลายๆคน ทั้งๆที่เจอกันได้ทีละคนเหมือนกัน ต้องมีบ้านหลายๆหลัง ต้องมีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน

พอเรามีสิ่งอำนวยความสะดวกมากมาย เราก็เริ่มฟุ้ง พอเรารู้จักโลกมากขึ้นเราก็หาเรื่องใส่ต้วเองมากขึ้น พอเรารู้มากขึ้นเราก็กลัวมากขึ้น เพราะมันรู้ไม่จริง รู้ครึ่งๆกลางๆ รู้ไปบนความหลง รู้ไปบนความยึดติด ยิ่งมีปัญหามากขึ้นก็ยิ่งขวนขวายหาความรู้ให้มากขึ้นเพื่อที่จะแก้ปัญหา แล้วความรู้ใหม่ก็เชื้อเชิญปัญหาอย่างใหม่ๆมาให้อีกไม่รู้จบ ยิ่งรู้มากก็ยิ่งกลัวมาก ยิ่งกลัวมากก็ยิ่งผลักดันให้มนุษย์ดิ้นรนที่จะหาหลักประกันให้ตัวเอง และครอบครัว มากขึ้นๆ จนเกินพอดี เกินความจำเป็น จนกลายเป็นการเบียดเบียนผู้อื่น จนเกิดเป็นสงคราม จนเกิดเป็นการล่าอาณานิคม

เมื่อมนุษย์มีสิ่งต่างๆมากมายจนเกินพอแล้ว มนุษย์ก็เบียดเบียนตนเองไปพร้อมๆกัน ด้วยการดื่มกินไม่อั้น สนองตอบผัสสะ ความรู้สึก ความต้องการของตัวเองอย่างหิวกระหาย ไม่รู้จักพอ บางครั้งก็เกินขีดขั้นที่มนุษย์จะรับได้ จึงเกิดเป็นโรคแปลกประหลาดมากมาย หลายโรคก็รักษาไม่หาย และนับวันโรคต่างๆจะซับซ้อนมากขึ้นทุกที ตายแบบพิสดารก็เยอะแยะมากมาย

แนวโน้มการพัฒนาของมนุษย์ถูกเร่งไปในแนวทางที่ "มากขึ้น" และ "ดีขึ้น" ตลอดเวลา ทั้งๆที่ร่างกายจิตใจก็เหมือนเดิม ต้องรู้มากขึ้น ต้องศึกษามากขึ้น ต้องมั่งคั่งมากขึ้น ต้องอายุยืนยาวขึ้น ต้องมีความสุขมากขึ้น ซึ่งการที่จะได้มาเพื่อสิ่งเหล่านี้ มนุษย์ก็ต้องเบียดเบียนผู้อื่น เพื่อเอามาสนองกิเลสและเบียดเบียนตัวเอง

ทำงานลำบากตรากตรำ 5 วัน 6 วันต่ออาทิตย์ กลับบ้านดึกๆ เพื่อที่จะพยายามมีความสุขวันหยุดสุดสัปดาห์ แต่พอถึงเวลาจะมีความสุขจริงๆมันก็ดันไม่มีไปซะอย่างนั้น นี่แหละครับผลของการต้องเอาตั้งเอากับโลก กับตัวเอง กรรมก็ตีกลับเป็นธรรมดา

ถึงวันนี้หากจะดูกันจริงๆ เราก็พบว่ามนุษย์สมัยนี้มีชีวิตที่หรูหรา มั่งคั่ง ฟุ้งเฟ้อ มีชีวิตราวกับถอดมาจากแคตตาล็อก แต่ลึกๆแล้วก็เต็มไปด้วยความกลัว (ก็เพราะมันขึ้นหิ้ง)

จิตที่มุ่งเอา ตั้งเอา ต้องเอา นั้น เป็นจิตพิฆาต เป็นจิตที่บั่นทอนร่างกาย

No comments:

Post a Comment