Monday, February 11, 2013

ปล่อย

การควบคุมบงการชีวิตทุกรายละเอียดแบบ Manual ไม่ดีอย่างไร?

มันต้องใส่ใจทุกรายละเอียดจากเล็กน้อยไปจนถึงใหญ่โต ทุกๆเรื่อง...ไหวไหมเล่า
มันต้องเป็นภาระกับทุกรายละเอียดจากเล็กน้อยไปจนถึงใหญ่โต ทุกๆเรื่อง..ไหวไหมเล่า
มันต้องควบคุมกันทุกเม็ดทุกขั้นตอน...ไหวไหมเล่า
มันต้องเอาไปคิดไปกังวลตลอดเวลา...ไหวไหมเล่า
มันต้องสมบูรณ์แบบอย่างใจคิดทุกรายละเอียด...ไหวไหมเล่า

ผู้ที่ควบคุมบงการชีวิตตนเองในทุกรายละเอียด เขาเรียกว่า จู้จี้จุกจิก
ผู้ที่ควบคุมบงการชีวิตคนอื่น เขาเรี่ยกว่า เสือก
ผู้ที่แบกทุกอย่างไว้กับตัวเอง เขาเรียกว่า คนแบกโลก
ผู้ที่ยึดติดในพระธรรมอย่างเอาเป็นเอาตาย เขาเรียกว่า คนแบกธรรม

แล้วชีวิตก็กลายเป็นเรื่องหนักหนาสาหัส
แล้วชีวิตก็กลายเป็นเรื่องบีบคั้นตึงเครียด
แล้วสุดท้ายทุกอย่างก็ไม่เป็นไปอย่างที่คิดเอาไว้ตั้งแต่ทีแรก

ทีนี้จะคาดหวังอะไรได้อีกเล่ากับสิ่งชั่วคราวทั้งหลาย
ทีนี้จะควบคุมบังคับอะไรได้อีกเล่ากับสิ่งที่เปลี่ยนแปลงไปตามเหตุปัจจัยตลอดเวลา
ทีนี้จะทุกข์อะไรได้อีกเล่ากับสิ่งที่เสื่อมไปเป็นธรรมชาติธรรมดาของมัน

ในความเป็นจริงแห่งสัจธรรม
ทุกอย่างล้วนเปลี่ยนแปลงไปตามเหตุปัจจัยอยู่แล้ว โดยที่เราไม่ต้องไปใส่เหตุปัจจัยเพิ่ม
ทุกอย่างล้วนเสื่อมไปเป็นธรรมดาอยู่แล้ว ต่อให้เราพยายามจะรักษามันแค่ไหน
ทุกอย่างล้วนจับต้องไม่ได้ดังภาพมายาบนผิวน้ำอยู่แล้ว ต่อให้เรารู้สึกจริงกับมันแค่ไหนก็ตาม

ก็แค่รู้สึกไปเอง
ก็แค่เข้าใจเอาเอง
ก็แค่คิดไปเอง
ก็แค่ไปหลงแบก หลงเครียดเอาเองกับสภาวะการณ์ทั้งหลายที่ไม่ใช่ของใครเลยแม้แต่คนเดียว

แล้วเอามาแบกเพื่ออะไร?

โลกมันเป็นของมันอยู่อย่างนี้ ไม่ว่าจะมีเราหรือไม่มีเราก็ตาม
มันก็เป็นไปตามธรรมชาติธรรมดาของมัน
เหมือนต้นไม้ใบหญ้าในป่า เหมือนก้อนหินบนภูผาสูง
ไม่มีอะไรแตกต่างกันแม้แต่นิดเดียว

ดังนั้นอย่าสำคัญตัวว่ามีความสำคัญกับโลก
ไม่อย่างนั้นมันก็จะเริ่มดิ้นรน กระเสือกกระสน และในที่สุดก็เป็นทุกข์ไปเอง

ก็ปล่อยให้ทุกอย่างมันเป็นไปตามเหตุและปัจจัยของมัน
เหมือนเมฆที่ลอยอยู่บนฟ้า เหมือนลมที่พัดพามันไป
เหมือนกระแสน้ำที่ไหลไปตามวิถีทางของมันโดยไม่เลือกเส้นทาง
เกิดขึ้น เปลี่ยนไป เสื่อมไป สลายไป ของมันเอง ในทุกๆขณะ
โดยที่ไม่ต้องคาดหวังอะไร ไม่ต้องดิ้นรนที่จะเปลี่ยนแปลงอะไร ไม่ต้องเผื่ออะไร ไม่ต้องเพื่ออะไร
แล้วมันก้จะ Automatic หรืออัตโนมัติไปเอง
เมื่อนั้นมันก็จะไม่มีใครไปแบกอะไร ไม่มีใครมีภาระอะไร
หมดสิ้นลงทั้งสิ่งที่ถูกแบกและผู้แบก

นั่นแลคือหมดภาระ นั่นแลคือจบกิจพรหมจรรย์
คือบริสุทธิ์จากตัวตนผู้แบก บริสุทธิ์โดยเนื้อหาเดิมแท้ที่มันไม่ใช่อะไร
คือทั้งหมดทั้งมวลแห่งธรรมอันพิสุทธิ์เหนือโลกที่เรียกว่าโลกุตรธรรม
คือทั้งหมดทั้งมวลแห่งสัจธรรม...นิพพาน

No comments:

Post a Comment