Wednesday, February 20, 2013

จบทุกเส้นทาง 3

ไม่จริงๆแหละ  ไม่เนื่องด้วยอะไรจริงๆ ไม่ต้องไปคอยติดคอยหลุดอะไรหรอกไม่  จริงๆน่ะแหละ คอยแช่คอยทรงเราก็ไม่เหมือนเดิม แช่ก็ไม่แช่ทรงอารมณ์ก็ไม่ทรง ทรงรู้ก็ไม่ทรง ทรงเห็นก็ไม่ทรง  เรียกว่าส่วนหนึ่งส่วนใดแห่งจิตแห่งธาตุเราก็ไม่ได้ทรง เค้าเรียกไม่ทรงก็คือไม่เกาะนั่นเอง เรียกว่านอกเหนือการอาศัยจิต

คลายๆๆตัวมันเองเป็น นอกเหนือการอาศัยนอกเหนือการเกาะ  ไม่ทรง ไม่ทรง ไม่แช่ ไม่ทรง ดังนั้นในระหว่างที่ลูกเตลิดไปกับการรู้การเห็นการนึกการคิดความรู้สึกและอารมณ์ที่มันทอดไป  ที่มันเนิ่นนานไปเนี่ยเค้าเรียก ว่ามันเป็นโมหะ เป็นความหลง  ก็ความหลงในธาตุความหลงในขันธ์ไง  มันหลง ติดก็ไม่ไปเลยลูกหลุดก็ไม่ไปเลย ไม่ต้องคอยติดไม่ต้องคอยหลุดอะไร  คอยแช่ก็ไม่คอยทรงก็ไม่ เรียกว่ามันเบ็ดเสร็จเด็ดขาดไปเลย ขาดตอนไปเลยในธาตุในขันธ์ ให้มันขาดสะบั้นในเรื่องจิตไปเลยทุกลักษณะ รู้ก็ไม่เห็นก็ไม่ ไม่แช่รู้ไม่แช่เห็น  ไม่ทรงรู้ไม่ทรงเห็น จิตแบบนี้จิตแบบนั้นอารมณ์อย่างนั้นอย่างนี้อะไรลูก  ไม่ ไม่แช่ไม่ทรง ให้มันเด็ดขาดเรื่องจิตไปเลย  ขาดไปเลย

เรียกว่าทุกลักษณะก็ไม่ต้องไปโอ้โลมปฎิโลม เค้าเรียกว่าไม่เนื่องด้วย การไม่เนื่องด้วยตัวมันเอง เรียกว่าคลายจากความเป็นตัวมันเองนั้นแหละ ไม่เนื่องด้วยตัวมันเอง เห็นไม่เนื่องด้วยเห็นซะเองรู้ก็ไม่เนื่องด้วยรู้ซะเอง ดังนั้นจะเห็นได้ว่าทุกอย่างคือความไม่ประมาท ไม่ประมาทในรูปไม่ประมาทในกาย ไม่ประมาทในจิต ทุกอย่างมีทุกมีโทษทั้งนั้น เกาะกายเกาะจิตก็คือเกาะสิ่งที่มีทุกข์มีโทษในตัวเอง จึงให้เด็ดขาด อย่าเสียเวลาไปเจริญ จิตแบบนั้นแบบนี้อะไรอยู่ลูก มันเยิ่นเย่อ เรียกว่าสร้างภาวะผูกพัน เจริญสันตติ เจริญการเชื่อมโยง เจริญการปะติดประต่อเรียกว่าสร้างภาวะผูกพัน ขาดเลย ไม่เนื่องด้วยจิตทุกลักษณะ ไม่เนื่องด้วยจิตทุกสภาวะลักษณะ คอยติดตัวไม่คอยหลุดตัวไม่นั่นแหละไม่เนื่องด้วย หรือโดยที่ไม่ต้องไม่ตั้งอยู่แล้วนั่นแหละ ก็เรียกว่ามันไม่เข้าไปติดนั่นเอง เรียกว่าไม่ได้เจริญอุปาทาน ก็ไม่อยู่แล้วมันก็คือไม่เข้าไปติดนั่นเอง ไม่อยู่แล้วมันก็คือการไม่เข้าไปเกาะนั่นแหละ ไม่ใช่การเข้าไปเกาะ

ดังนั้นก็ให้หมดความเยิ่นเย่อ หมดความยืดเยื้อคือเราไม่ต้องไปเสียเวลายืดเยื้อกับมัน สภาวะลักษณะจิตอารมณ์ทั้งหลาย ไม่ต้องไปดำเนิน ไม่ต้องไปคอยดำเนิน เห็นก็ไม่ต้องในเห็นนั่นแหละลูกจะตัดเลยเห็นเรียบร้อยเลย รู้ก็ไม่ต้องกับการรู้นั่นแหละก็ตัดการรู้เรียบร้อยไปแล้ว มันไม่มีรู้ที่ไปเพลินกับอะไร เห็นก็ไม่ต้อง ไม่ต้องซ้อนเห็นนั่นแหละ มันก็ตัดตัวเห็นเรียบร้อย ไม่มีตัณหาอุปาทานซ้อนเห็น มันก็ไม่ไปเพลิดเพลินกับอะไรอะไรต่อไปอีก เรียกว่ามันเด็ดขาดกับตัวมันเอง

อย่างรู้นี่ก็ไม่ต้องไม่ต้องซ้อนรู้ มันก็จะไม่เพลิดเพลินกับวิญญาณเร่ร่อนวิญญาณสัมผัส รู้ไปรู้มารู้อยู่อะไรเงี้ย มันจะหมดความอาลัยอาวรณ์กับระบบของวิญญาณสัมผัส คลายจากตัวรู้เอง ไม่ใช่แช่รู้ไม่ใช่ทรงรู้ไงลูก ไอ้เจริญแต่ต้อง เจริญแต่ตั้ง เจริญตัวคอยต้องคอยตั้ง มัวแต่คอยเจริญ มัวแต่คอยอุปโลกน์ มัวแต่ตคอยอุปโลกน์สถานการณ์ขึ้น หนึ่งขณะต้องคือหนึ่งขณะอุปโลกน์ ลูกก็ไม่ต้องตัณหามันจะประปรายขนาดไหน ความดิ้นรนที่พิศดาร ดิ้นรนจุกๆจิกๆ ในรูปแบบของความ ในรูปแบบของความสะเปะสะปะมันเป็นตัณหา จุกๆจิกๆนั่น ลูกก็ไม่ต้องนั่นแหละไม่ต้องไปคอยเจริญ ไม่ต้องไปคอยดำเนินก็ไม่ต้อง ให้มันสนิทจนมันเลิก เลิกสะเปะสะปะ กับทุกอย่าง เลิกซัดส่ายกับทุกสิ่งทุกอย่าง มันเลิกเลิกหมด เรียกว่าตัณหาเร่ร่อนตัณหาประปราย ตัณหาพิศดารทั้งหลายนั่นน่ะเลิกหมด เลิกสมุทัย เลิกเป็นเหตุเลิกสร้างเหตุ

ไอ้ตัวที่เข้าไปดำเนินนั่นแหละ ลักษณะที่คอยไปเจริญ ลักษณะที่ไปดำเนินขันธ์ทั้งหลายเนี่ยแหละ นี้ลูกก็ไม่ตรงๆเลยก็ไม่ ลูก ไม่ต้อง ไม่ ไม่ต้องนั่นแหละ ติดก็ไม่ต้องหลุดก็ไม่ต้อง ไม่ ไม่ต้องนั่นแหละลูก ยิ่งกว่ายันต์กันผีเลย ไม่ต้องซ้อนรู้นั่นแหละ ไม่ต้องซ้อนเห็นนั่นแหละ บอกแล้วว่าเป็นรหัสนัยแห่งนิโรธให้อยู่แล้ว ดับให้อยู่แล้ว เป็นรหัสนัยของความดับให้อยู่แล้ว ไอ้ที่ลูกชอบยืดเยื้อเยิ่นเย้อยาวมันจะเลิก เลิกยาวซะทีหมดยาวหมดสั้น เลิกเยิ่นเย้อซะทีความที่อาลัยอาวรณ์ผูกพันกับการรู้ เหนียวแน่นกับการรู้วิญญาณเร่ร่อนพเนจร ต่อภูมิต่อภพต่อชาติ อะไรให้มันขาดสะบั้น ไม่อาลัยอาวรณ์ในรู้ในเห็นไม่อาลัยอาวรณ์ในรู้  เรียกว่าทิ้งความเยิ่นเย่อเป็นทิ้งความยืดเยื้อ

ก็ไม่ต้องนั่นแหละลูกตัดให้เอง นั่นแหละมันจะไม่ต่อไป ตัดมันจะไม่เป็นวัฎฎะการปรุงแต่งเยิ่นเย่อต่อไปอีก ตัดให้เอง ก็ไม่ต้องนั่นแหละ รู้ก็ไม่ต้อง ไม่ต้องซ้อนรู้ ไม่ต้องก็ตัดรู้ให้เอง ไม่ต้อง ไม่ต้อง ไอ้จะไปนิ่งไปเฉยกับมันน่ะเหรอ ก็เชื้อทั้งนั้นแหละลูก หลบมุมแช่หลบมุมนิ่งอะไร กลายเป็นสมาธิดักแด้ เพาะแต่เผ่าพันธ์ หลบมุมนิ่งหลบมุมเฉยมันมีตัวหลบ ตัวหลง ก็ไม่ต้อง ก็ไม่ต้องนั่นแหละ รู้ก็ไม่ต้องก็ไม่ต้องซ้อนรู้เห็นก็ไม่ต้องก็ไม่ต้องซ้อนเห็น ไม่เกี่ยวกับการหลบมุมไม่เกี่ยวกับอะไรหลบอะไร หลบเข้าสติหลบเข้าสมาธิหลบเข้าฌาณแบบไหนไม่เกี่ยวอะไรหลบอะไร ไม่มีอะไรเข้าอะไรออกไม่เข้าไม่ออก ไม่เข้าไม่ออก ตรงไม่ต้องเข้าต้องออกอะไร ไม่ต้องติดต้องหลุดอะไรลูกตรง ตรงต่อนิโรธต่อดับอยู่แล้ว ตรง ตรงๆเลย อย่าไปเจริญให้มันคดยิ่งเจริญยิ่งคด แล้วมันก็เป็นอนาคตไปเรื่อยยิ่งเจริญยิ่งไปหน้าเรื่อยดับปัจจุบันเลย

ไม่ต้องไปขณะไหนแล้วลูก พอไม่ต้องก็จบเลย จิตแบบไหนก็ไม่ต้องอยู่แล้วไม่ต้องซ้อนจิต จบเลยลูกไม่ต้องไปขณะไหนแล้ว ไม่ต้องไปตอนไหนแล้วลูก แล้วก็เลิกแช่ให้เองเลิกจมอารมณ์ให้เองทั้งหมด มันจะไม่จมไปเอง มันจะไม่แช่ไปเองเลิก รู้ก็ไม่ต้องลูกก็จะไม่เพลินรู้ ไม่แช่รู้ ไม่นอนเนืองกับรู้ ไอ้ที่นอนเนืองอยู่เค้าเรียกว่ามันตั้งไปแล้วไงลูก มันตั้งซ้อนลงไปแล้วมันต้องซ้อนลงไปแล้ว มันเลยแช่มันเลยนอนเนือง อึ้งรู้ อึ้งรู้ อึ้งรู้ เนิ่น เนิ่บนาบกับรู้ เนิ่บนาบกับรู้ ไอ้รู้ก็ไม่ต้องมันจะคลายจากตัวรู้คลาย จากการรู้เดี๋ยวนั้นเลย เห็นก็ไม่ต้องมันก็คลายจากการเห็นเดี๋ยวนั้นแหละ ไม่ต้องซ้อนในเห็น ไม่ต้องเจริญเห็น ไม่ต้องซ้อนลงไปในเห็น มันก็ไม่มีอะไรเข้าไปติดเห็นน่ะ อะไรเข้าไปติดเห็น แต่ถ้าตัณหามันยังเยิ่นเย่อมันก็จะมีอยู่บ้าง ความอาลัยอาวรณ์เลื่อนลอย ล่องลอยไหลหรอย หรอยไปด้วยกันหรอย ไหล อันเดียวกัน หรอยกับไหล มันก็จะ เค้าเรียกว่าเพลิดเพลินไปบ้างเค้าเรียกตัณหามันมีอยู่ตัณหา มันยังมีเชื้ออยู่มีเชื้อ ตัณหาอยู่ ก็ลูกก็ไม่ต้องก็ตัดตัณหาเลย จะตัณหาชนิดอ่อนชนิดแก่ก็ตัดหมดลูกถอนรากถอนเง่า เรียกว่าหมดสั้น เอาปัจจุบันเนี่ยแหละ ดับปัจจุบันเนี่ยแหละยุติปัจจุบัน ยุติปัจจุบันสมุทัยนั่นแหละ

ไม่ต้องตอนไหนแล้ว ก็ไม่ต้องนั่นแหละตัดทุกตอน ไม่มีตอนไหนหรอก ไม่มีขณะไหน พอไม่ต้องมันก็ตัดเลยนั่นแหละ มันไม่มีขณะไหน ไม่มีเดี๋ยวด้วยเดี๋ยวกงเดี๋ยวก่อนอะไรไม่มี ไม่มีเดี๋ยว แล้วมันศักดิ์ศิทธ์ มันตัดเหตุปัจยการณ์ในปัจจุบันให้ทั้งหมด เหตุแห่งทุกข์ทั้งหลายตัดให้หมด ไม่ติดรู้ไม่ติดเห็น ไม่ติดรู้ไม่ติดเห็น ลูกก็ไม่ต้องตรงๆกับที่มันไม่ต้องจริงๆ แล้วมันก็เลิกติดไปเองติดรู้ติดเห็น อะไรก็เลิกติดไปเองหมด ติดจิตลักษณะไหนมันก็เลิกติดไปเองหมด อารมณ์ลักษณะไหนก็เลิกติดไปเองหมด มีอนุสัยไหนประเภทไหนมามันก็เลิกติดในอนุสัยไปเองหมดลูก คอยติดก็ไม่ต้องคอยหลุดก็ไม่ต้องนั่นแหละ ไม่ไม่ต้องนั่นแหละ ไม่มีนะไปนั่งเข้าสมาธิหลบ หลบในสมาธิ ไมมีระบบหลบ เอาตรงๆเลย ไปแอบแช่นิ่งแอบแช่เฉยอยู่เค้าเรียกว่า มีตัวแอบ แทนที่มันจะไร้เหตุไร้เชื้อในปัจจุบันซะเลยมันก็ไปหลบ หลบแช่นิ่งแช่เฉย นั่นล่ะเค้าเรียกว่าตัดตัวเจริญตัดตัวดำเนิน ให้ไม่ต้อง รู้ก็คือไม่ต้องเห็นก็คือไม่ต้อง ไม่ต้องจิตก็คือไม่ต้อง ไม่ต้องไปคอยเจริญ ไม่ต้องไปคอยดำเนิน นั่นแหละเค้าเรียกไม่สร้างภาวะผูกพันธ์ในรูปธรรมในนามธรรมทั้งหลาย นอกเหนือกรรมซ้อน มันไม่เป็นกรรมซ้อน ตัวเจริญเนี่ยเค้าเรียกกรรมตัวเจตนากรรมซ้อนกรรมซ้อนธาตุซ้อนขันธ์ กรรมซ้อนธรรม ไม่ใช่สัจธรรมกลายเป็นกรรมไป เพราะว่าไปเจริญแล้วนี่ ลูกก็จะได้ตรงต่อที่มันว่างอยู่แล้ว มันไม่ต้องไปห่วงที่จะต้องเจริญตัวมันเองแบบไหนทั้งนั้นน่ะจิต ไม่ต้อง ไม่ต้องไปห่วงที่จะเจริญตัวมันเองแบบไหนทั้งนั้นจิต นั่นแหละเค้าเรียกว่านอกเหนือเจริญนอกเหนือเสื่อม นอกเหนือเกิดนอกเหนือดับ ไม่เนื่องด้วยการคอยเกิดคอยดับ นอกเหนือการคอยติดคอยหลุด มันไม่เนื่องด้วยการคอยติดคอยหลุด ลูกก็ไม่ต้องให้มัน สุดจิตมันหมดจิต หมดทุกลักษณะแห่งจิต ไม่ให้เหลือ ไม่ให้เหลือลักษณะที่ลูกจะไปนอนเนืองกับมัน หรือไปเนิ่บนาบกับมันหรือไปอ้อยอิ่งกับมัน ไม่ให้เหลือไงลูก ไม่ต้องก็คือไม่ต้อง

เรียกว่าไร้สันตติไร้การประติดประต่อไร้ การเชื่อมโยงไร้ผัสสะ ไร้การเข้าไปกระทบ ไร้การเข้าไปเสวย ไร้การเข้าไปแช่ ไร้การเข้าไปทรง ไม่ต้องก็คือไม่ต้องน่ะลูกนั่นแหละ มันจะสมุทเฉทขึ้น สมุทเฉทขึ้น จะเด็ดขาดขึ้นเด็ดขาดขึ้น ไม่ให้เหลือ การเข้าไปแช่ไอ้การเข้าไปทรง ไม่ให้มันเหลือ ลูกก็จะสมุทเฉทขึ้นเด็ดขาดขึ้น จะเต็มที่ในนิโรธมากขึ้น ในความดับอยู่แล้วนั่นเอง จะได้นอกเหนือรู้เป็นนอกเหนือเห็นเป็นนอกเหนือความเป็นจิตทั้งระบบเป็น ก็จบแล้วลูกจบสังสารวัฏ หมดความเป็นสังสารวัฏในภายใน จึงจะเข้าสู่เนื้อหาของการโปรดสัตว์

เพราะว่าสัตว์ในสังสารวัฏนี้เอาสัตว์ไปโปรดสัตว์ไม่ได้ เอาอะไรไปโปรดอะไรไม่ได้ ใช้ว่างสะท้อนล้างไปอย่างเดียว เอารู้ไปโปรดรู้ไม่ได้มันรู้เหมือนกัน หลงเหมือนกัน ต้องเอานอกเหนือรู้ไปล้างรู้ มันจะได้เลิกเยิ่นเย่อเลิกยืดเยื้อ ถ้ายังรู้ยาวเป็นกิโลกิโลอยู่ล่ะก็มัน โปรดไม่ได้หรอกลูก ไม่อยู่ในฐานะโปรด นอกเหนือรู้ไปล้างรู้ นอกเหนือเห็นไปล้างเห็น นอกเหนือจิตไปล้างจิต นอกเหนือความคิดไปล้างความคิด นอกเหนือความเห็นไปล้างความเห็น เห็นกะเห็นเหมือนกันแล้วมันโต้กันไม่ได้หรอกมันยาวเหมือนกันเยิ่นเย่อเหมือนกัน ไม่ใช่เอาความคิดไปโปรด ไม่ใช่เอารู้ไปโปรด ไม่ใช่เอาเห็นไปโปรดไม่ใช่ เรื่องรู้เรื่องเห็นเรื่องนึกเรื่องคิดเป็นเรื่องกรรมอนุสัย เอากรรมอนุสัยไปโปรด กรรมอนุสัยมันจะวน จะยาวจะวน ยิ่งกว่าทำประทักษิณอีก ฉะนั้นให้หมดใจเลยลูก ก็ไม่ต้องนั่นแหละอย่าให้มันเยิ่นเย่อ อารมณ์ความรู้สึกไม่ใช่การอิงอาศัยจิต ไม่ใชการเนื่องด้วยตัวมันเอง ไม่ต้องนั่นแหละ จะเพลินนิดเพลินหน่อยลูกก็ไม่ต้องเหมือนเดิม โดยที่ไม่คอยต้องไม่คอยตั้งอยู่แล้วนั่นแหละลูก มันก็จะหมดไปเองความเพลิดเพลินทั้งหลาย นั่นแหละลูกไม่ต้องซ้อนรู้ให้กะมันนั่นแหละ สนิทหน่อย ไม่ต้องซ้อนเห็นของลูกเอง ไม่ต้องไปซ้อนรู้ของลูกเอง สนิท นั่นหมายถึงเบ็ดเสร็จ สมุทเฉท เด็ดขาด ไม่ซ้อน ไม่ซ้อน ไม่ซ้อน ตัวคอยรู้ก็ไปจากเพลินรู้นั่นแหละ ก่อนที่จะเอาไปเพลินในอารมณ์ทั้งหลายไปรู้ อารณ์ก็เพลินอารมณ์ต่อไปรู้เรื่องราว ก็เพลินในเรื่องราวต่อไป ไปรู้ในสรรพสิ่งก็เพลิดเพลินในสรรพสิ่งต่อไป มันก็ตัวที่มันเพลินตัวรู้ก่อนนั่น อิงรู้ เนื่องในรู้ นอนเนืองกับรู้ เพลินกับรู้ ตัณหามันก็เลยลากรู้ไปเพลินกับสรรพสิ่งต่อไปอีก

ลูกก็ไม่ต้องนั่นแหละ ไม่ไปซ้อนรู้ของตัวเอง จะรู้แบบไหนก็ไม่ต้อง จะได้ไม่ซ้อนรู้ จะได้ไม่ไหลเข้าไปในรู้ เรียกว่าตัดเส้นทางอวิชา ตัวหลงรู้ ตัดเส้นทางอวิชาทั้งหมด หลงรู้นั่นแหละ แล้วต่อไปก็จะไม่หยุมหยิมแล้ว เลิกเป็นคนหยุมหยิม จะไปหยุมหยิมได้ไงเมื่อมันตัดรู้แล้วนี่ลูก มันไม่ซ้อนรู้ของตัวเอง เนี่ยมันยังหยุมๆหยิมๆก็ตัณหามันหยุมหยิม ตัณหามันซ้อนรู้ซ้อนเห็นเรียบร้อย โมหะวิชาหลงการรู้ ตัดไม่เป็น ไปหลงซ้อนลงไปเสร็จแล้วมันก็หยุมหยิม ไม่ต้องลูก ผ่อนจากการรู้ผ่อนจากการเห็นนั่นแหละลูกก็ไม่ต้องซ้อน ในรู้ในเห็นนั่นแหละ เรียกว่าจบปัจจุบัน จบปัจจุบัน จบปัจจุบันไปเรื่อย จบจากปัจจุบันจบ หมดอดีตหมดอนาคต หมดปัจจุบัน มันไม่ใชการเจริญลูกแต่ให้ตัดตัวเจริญเอง  ไม่ต้องไปคอยเริ่มคอยจบอะไรเรียกว่าตัดตัวเข้าไปดำเนินเจริญ  แค่นั้นแหละ ไม่ต้อง แทนที่ลูกจะไปเสียเวลาอึ้งเห็น ลูกก็ตัดเห็นนั่นแหละก็ไม่ต้อง ไม่ต้องไปเจริญซ้อนลงไปในเห็น  แทนที่จะไปหลงเจริญตัวเห็นอยู่ลูกก็ไม่ต้องซ้อนลงไปในตัวเห็น ไม่ต้องซ้อนลงไปในการเห็น ไม่ต้องไปคอยเจริญมันแบบไหนก็ไม่ต้องนั่นแหละ เรียกว่ายุติการเจริญ เจริญนี้ก็หมายถึงการดำเนินหรือการเข้าไปปฏิบัตินั่นเอง เรียกว่าเป็นกิริยาแห่งตัณหาชนิดหนึ่ง การเข้าไปเจริญมันดำเนินมันเป็นกิริยาแห่งตัณหาชนิดหนึ่งลูก เค้าเรียกว่ามันพาเกิดพาดับ เมื่อไม่ต้องไปเจริญไม่ต้องไปดำเนินมันก็ไม่เกิดไม่ดับ ไม่ต้องนั่นแหละมันก็ไม่ไปเกิดไปดับ สั้นๆ หมดสั้น

No comments:

Post a Comment